zwyczajne dni.

2012-01-26T14:20:00.000+01:00

Przyszła w końcu zima, napadała śniegiem..oglądam ją sobie przez okno.

2012-01-25T19:11:00.002+01:00

To ciekawe..w ciągu dnia jestem często zdenerwowana, zrezygnowana, zniechęcona..a w nocy mam sny. sny pogodne, ciekawe. Sny z ciekawymi ludźmi, ale zawsze z dalszymi znajomymi, a często z umarłymi. dziwne, prawda?
dostałam cyklameny.

2012-01-20T12:37:00.001+01:00

19.01.12
Zastanawia mnie moja niechęć do pisania, niechęć do komputera..Jakby te dwie rzeczy były związane ze stanem zdrowia. Fizycznego i psychicznego..dziwne..Przecież oglądam coś tam w TV, czytam książki..a komputer zostawiam na "lepsze czasy"?
Nie chce pisać o swoim zdrowiu. To czas miejmy nadzieję, przejściowy, chociaż czasem w depresyjnych godzinach jawi się myśl..że może przecież tak być, że może tak być, że zamieni się na czas stały? I wtedy będę musiała przenicować swoje życie..ale poszły won! takie myśli niedobre..Jest jasno, pora poranna, zima za oknami, do depresyjnych godzin kawałek czasu, one przychodzą podstępnie wieczorem, późna nocą, kiedy leżę bezbronna w ciemnościach..
Pisanie o chorobie to pogodzenie się z nią, to akceptacja tego chorego stanu..może dlatego unikam pisania w ogóle, bo przecież aktualnie w moim życiu nie dzieje się nic, tylko mozolne, powolne zdrowienie, owszem są zmiany, ale tak niepewne i malutkie, ze czasem ich nie widać..
Jestem wdzięczna za komentarze, za maile, za okruchy myśli, za chwile tylko dla mnie, bo przecież czas na ciepłe słowa jest czasem kiedy ofiarujecie swoje myśli właśnie mnie. Takie malutkie podarunki :-)
20.01.12
Za oknem wiosna.Może zrobię jakieś zdjęcie przez szybę?
kusi mnie wyjście, pokonanie schodów..kto wie..
Dzisiaj i tak odniosłam zwycięstwo. Odkurzyłam mieszkanie. Nie tak dokładnie jak normalnie, no i trwało to ze dwa razy dłużej, bo musiałam odpoczywać "po drodze", ale zawsze..powiew normalności.
jeśli jutro też będzie tak ładnie, to wyjdę. na malutki spacerek. no!

2012-01-18T10:25:00.002+01:00

wylogowalam sie ze świata, albo świat odłączył się ode mnie. jakoś nie czuję chęci powrotu. spędzam dziwne dni w czymś w rodzaju półsnu, z rzadka kontaktując się ze światem zewnętrznym i tylko na jego wyraźne życzenie. Czuję się w pewien sposób wybrakowana i jak chore zwierze chowam się do swojej nory. Jednocześnie mocno wierzę w przejściowy charakter tego wszystkiego. A ponieważ jestem urodzoną pesymistką, zawsze znajdę sobie powod do lęków i paniki. I depresyjnych nastrojów. Tak, to cała ja.
od miesiąca nie zrobiłam zadnego zdjęcia. Od miesiąca nie wzięłam aparatu do ręki. Czyż mogą być wyraźniejsze niż to, objawy depresji?

2012-01-03T10:38:00.001+01:00

wciąż słaba, słaba..depresja mnie bierze. Sylwester, Nowy rok, minął niepostrzeżenie. Dzien jak dzień, więcej przeleżany, przespany niż żywy, cały czas w półśnie jakimś dziwnym. Taki czas.

2011-12-22T09:53:00.002+01:00

trauma..odloty i chodzenie po ścianach, szpitale chyba 4 w ciągu jednego dnia, w końcu ostry dyżur Białej Chirurgii, diagnoza, operacja..
obolałą i lekko nieprzytomną, w 5 dobie wysłali bogowie z Białego Olimpu do domu. szwendam się..
telefon wyciszony. Oby do lepszego..
w nowym roku, kolejna, ponoć ostatnia operacja.

2011-12-09T10:15:00.000+01:00

coś mnie dopadło i położyło słabą i obolałą do łóżka.
Okropne..
wrzuciłam kilka fotek na konkurs na allegro, zestaw nr 8..może ktoś polubi.

2011-12-05T12:53:00.003+01:00

wiosna w grudniu.. dni upływają jednostajnie, jedne lepsze, inne gorsze.nigdy nie wiem jaki będzie ten kolejny. Czuje sie wyrzucona poza nawias, a w nawiasie zostały wszystkie fajne rzeczy, które cieszą żyjących.

2011-12-01T15:08:00.003+01:00

01.12.2010

01.12.2011
1 grudnia dzisiaj. Nie poszłam na Konkurs Szopek. Byłam w stanie jedynie wybrać się na krótki spacer do parku. Krótki, bo słaba jestem jak mucha na wiosnę.
1 grudnia 2010 r leżał wszędzie głęboki śnieg. 1 grudnia 2010 roku, nie miałam pojęcia jaki będzie 2011 i co mnie czeka. Nawet przez myśl mi nie przeszła Choroba.

2011-11-28T19:59:00.002+01:00

Byłam dzisiaj na badaniach w klinice. Obadali mnie starannie, sumiennie, zrobili USG. I po prostu..wszystkie moje dolegliwości mają być spowodowane radioterapią. I cóż mi pozostało? dieta, cierpliwość..czas leczy rany (dosłownie).
Choć ta diagnoza dała mi troszkę optymizmu. Zaczęłam już świrować i podejrzewać jakieś nowe dziadostwo gnieżdżące się w moim środku. Jeśli to są tylko skutki, to może faktycznie jakoś to zniosę. Człowiek jest jak ten szczur, pływający w basenie, bez możliwości wyjścia. Wystarczy dać m u słomkę do pyska, a będzie pływał i pływał ..
Jak spędzam dni? leżąc na boczku jednym, na boczku drugim, czasem na wznak. Czasem sobie usiądę, popatrzę na kolorowy wciąż świat za oknem. Naprawdę czasem trudno być cierpliwym..

2011-11-27T09:27:00.001+01:00

nie ma o czym pisać.

2011-11-23T12:21:00.000+01:00

a listeczków już nie ma..
listopad i tyle.

2011-11-21T19:43:00.001+01:00

Przeglądałam dzisiaj swoje zimowe rzeczy. Buty, kurtki..mój kożuszek kupiony niedawno, jakieś 2 lata temu, szyty z łatek, kurcze mogę się dwa razy nim owinąć. Z paskiem? tez głupio wygląda. Dobrze że mam dwa polary, bo nie miałabym w czym chodzić. Polar całkiem nieźle wygląda, nawet jak jest luźny. W spódnicach można wciągnąć gumkę. Spodnie? mam kilka par z dawnych czasów, kiedy byłam szczuplejsza. Czy się cieszę ze tak schudłam? nie. Nie jest to zdrowe schudnięcie, tylko wymuszone. Życie mnie ostatnio nie rozpieszcza. Boli mnie brzuch, po prostu, po chamsku i bezwzględnie boli. Stąd drakońska dieta i strach przed jedzeniem. Nerwowe dni i nerwowe noce. Huśtawka nastrojów od nadziei na lepsze jutro, po totalny dołek. Płaczliwość i coraz większe zmęczenie. Lekarze leczą mnie na zasadzie prób i błędów. Może to pomoże? a może tamto? Do specjalisty gastro coś tam, terminy kilku miesięczne. I co tu robić? Piję ziółka, jem len w różnych postaciach. Bywają lepsze dni, kiedy uda się wyjść na spacer i gorsze, kiedy jedyną opcją jest leżenie z ciepłym okładem, w embrionalnej pozycji. W dodatku ciemne i zamglone dni, jakby obetkane brudną watą, przygnębiają mnie dodatkowe. Szamoce się, usiłuję wydostać z tej waty. Dzwonie po różnych lekarzach, umawiam na wizyty, każda wizyta to cień nadziei, ale i późniejszego zwątpienia. W dodatku te wszystkie leki takie drogie.. Życie jest przereklamowane i tyle.

2011-11-18T14:03:00.001+01:00

Kiedy słyszę piękny głos śpiewaka lub śpiewaczki, zawsze sobie wyobrażam równie piękną postać. To tak dziwnie idzie w parze..tenor powinien być wysoki i smukły, mieć duże oczy i śpiewać wpatrzony gdzieś przed siebie. Bas zawsze kojarzył mi się z postawnym wielkim facetem z długą gęstą brodą. Sopran to wiotkie dziewczę, coś a la nimfa, alt wysportowana gibka kobieta..i tak dalej. A rzeczywistość całkiem inna. Grubiutki malutki tenor, niepokaźny bas bez brody.. potężny biuściasty sopran i tak dalej. To jedno moje życiowe rozczarowanie ;-)
A drugie to odkrycie, że śpiewacy, śpiewaczki, ludzie orkiestry, to zwyczajni ludzie chodzący do pracy. A ich śpiew to normalne świadczenie tejże pracy. Mają związki zawodowe, godziny pracy, diety, kłócą się o pieniądze, o zaszczyty.. jakże się to ma do wzruszenia jakie odczuwam słuchając pięknego koncertu? ot jedno wielkie rozczarowanie..
Pamiętam, że to drugie odkrycie i rozczarowanie, mocno mi popsuło dotychczasową przyjemność słuchania. Taka proza życia..

2011-11-17T18:24:00.003+01:00

z komórczaka..
bywają takie chwile gdy aparat zostawię w domu, albo co gorsza padną mu baterie. Nienawidzę takiego momentu, bo wiem, że właśnie wtedy pojawiają sie te jedyne i najwłaściwsze kadry! dobrze że chociaż jest komórka..
nawet nie są najgorsze :-/

2011-11-15T15:09:00.002+01:00

listopad..ponuro jest..noce męczące, bolesne. dni osłabione, niedospane. Dzisiaj zrobiłam kilka badań..zobaczymy co przyniosą kolejne dni.

2011-11-13T11:01:00.002+01:00

przymroziło wczoraj, a liście pięknie lśniły w porannym słońcu.
Miał być również piękny wekend, no ale cóż..nie był. Miała byc wspólna włóczęga po mieście, miała być wspólna kolacja przy świecach..dla kogoś nie było to aż tak ważne jak dla mnie. Nic, wekend sie kończy, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Wszystko zostało odnotowane.

2011-11-11T18:37:00.002+01:00

dopadła mnie migrena. Siedzę sztywno jak kij, głowa prosto, na głowie kompres chłodzący. Muszę komiczny widok przedstawiać, ale nie do śmiechu mi..
Może jutro będzie lepiej, oby było.

2011-11-08T11:18:00.001+01:00

Siedzę wygodnie..przede mną kolorowe obrazki. Odwracam głowę w bok..kolorowe lasy, pola, niebieskie niebo..kino? nie..jadę samochodem, siedzę na przednim siedzeniu, obok kierowcy. Uwielbiam jazdę samochodem, ale lubię być wożona. Absolutnie nie przejawiam chęci ujęcia kierownicy w swoje dłonie!! No więc, jadę. My jedziemy; za mną Misiak ze swoją mamą. Kolejny piękny weekendowy dzień i znowu wycieczka. Dziś w planach Pieskowa Skała. Miejsce to znane jest wszystkim głównie z powodu zamku oraz Maczugi Herkulesa. Dojeżdżamy. Maczugę widać z daleka. Za nią majestatyczne mury zamkowe.
Zatrzymujemy się u podnóża maczugi. Trzeba przejść przez ruchliwą drogę i wąską ścieżką podejść w stronę sterczącej skały. Stoi na skalnej terasie, zwanej Fortepianem (chyba z powodu kształtu?), wysokość samej maczugi wynosi około 25 metrów. Terasa Fortepian (fajna nazwa, prawda?) zrobiona z dolomitów i wapieni, o ścianie stromo podciętej przez Prądnik, który dawniej tędy płynął, a teraz na dnie dawnego koryta jest droga którą dojechaliśmy i parking, gdzie zaparkowało nasze auto. Sama Maczuga Herkulesa robi wrażenie. Maluśkie sylwetki ludzi pokazują dopiero jej ogrom. Stoi w bardzo ładnym otoczeniu, a kolorowe lasy dodają dodatkowego uroku.
Następny punkt programu to podejście w stronę zamku. Najpierw gliniasta ścieżka, potem zejście w dół i przejście obok zasłoniętych rzęsą i liśćmi stawów. Kiedyś myślałam, że to resztki fosy, teraz wiem że po prostu były i chyba są tam zamkowe stawy z hodowlą pstrąga ;-)). Misiak idzie dzielnie. Lubi schodzić po schodach, trzeba uważać, bo schody są śliskie. Panuje tu chłód i wilgoć, jesienne słońce jakoś chyba nie dociera w te rejony.
Zeszliśmy na dół i mamy niedługi kawałek wzdłuż drogi. Skręcamy w lewo i znowu są schody, tym razem do góry. A kiedy podnieść głowę i popatrzyć hen tam wysoko, to widać szare, obronne mury zamku.
Zamek w Pieskowej Skale został ufundowany prawdopodobnie przez Kazimierza Wielkiego i należy do Orlich Gniazd. Pierwotnie gotycki, przebudowany w duchu renesansu, był wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Obecnie pełni role muzeum. Położony na wysuniętej skale, z trzech stron otoczony przepaściami, co świadczy o wybitnie obronnym charakterze. Dostęp zapewniony był od strony wschodniej i tu znajdowały się wały, fosa oraz dwa bastiony (każdy posiada po 3 wieżyczki-kawaliery).
Wyjście na górę odbywało się etapami. Na zboczu rosną potężne drzewa pokryte mchem, więc trzeba było pogłaskać każde drzewo po zielonym kożuszku :-).
Wreszcie.. jesteśmy... łyk wody i soczku dla małego, dla pokrzepienia. Idziemy dalej. Przez bramę wchodzimy na pierwszy dziedziniec zewnętrzny, tzw. przedgrodzie. Przed nami renesansowy pałac z bramą na dziedziniec wewnętrzny. Po lewej wieża zegarowa, po prawej okrągła gotycka baszta. Wchodzimy na dziedziniec wewnętrzny; dwupiętrowy arkadowy dziedziniec, wzorowany na wawelskim, otoczony jest krużgankami z wysuniętą loggią. Na krużgankach maszkarony. W głębokiej niszy naprzeciw bramy, głęboka (na 40 m !) studnia, z pięknym zębatym kołem. Oczywiście Misiak zainteresowany jest "masziną" . W asyście mamy i taty usiłuje zrozumieć działanie masziny, na która patrzy z nabożną czcią.. ;-)
Zatrzymujemy się chwilę na przedgrodziu. Stoją tu ławki, a cały dziedziniec zalany jest słońcem. jest ciepło, jasno i przyjemnie. Dziedziniec otoczony jest murem. Trzeba się nieco wychylić, żeby na dole zobaczyć prześliczny ogród włoski, od strony pd., z bukszpanowymi żywopłotami. A kiedy spojrzeć w lewo, widać krajobraz: dolina Prądnika i Maczuga Herkulesa. I kolorowe złociste lasy.
Czas kończyć wycieczkę. Słońce już zachodzi, robi się chłodno. Wsiadamy do auta i wracamy do domu. Zostały zdjęcia i wspomnienia..
zdjęcia są na Picasie (link obok, po prawej). zapraszam!!

2011-11-06T09:20:00.001+01:00

Wczorajszy dzień, och jaki był fajny..
Piękna pogoda..pojechaliśmy z Misiakiem na cmentarz. Ludzi już nie było w tej straszliwej ilości, było cicho, spokojnie. Od wszystkich Świętych nie było wiatrów i deszczy niespokojnych, cmentarz wciąż jest taki, jak w dniu 1 listopada. Wszędzie kolorowe kwiaty, kolorowe znicze, drzewa w dostojnych złocistych szatach.. Atmosfera wyciszenia i możliwość porozmawiania ze zmarłymi.
Przedstawiłam Misiaka moim zmarłym wujkom i ciotkom, bo przecież to jego pierwsza wizyta na cmentarzu. Misiak z wielkim przejęciem usuwał spadłe na nagrobek listki brzozy a potem uczestniczył przy zapalaniu zniczy. Każdy znicz został starannie zamknięty pokrywką, ustawiony i sprawdzony, czy faktycznie się pali świeczka.
Postaliśmy chwile. Misiak patrzył z zadowoleniem na kolorowa płytę nagrobka. Na koniec tata powiedział: pożegnaj się, powiedz cioci i wujkowi" papa". Na co mały:" pa pa zniczi!" nasze rozradowanie i uśmiech bezcenny :-))
Kolejny grobowiec i kolejna podobna sytuacja. Widać ze cmentarz mu się podoba. Był przecież taki ładny, kolorowy. Dodatkowa atrakcja to liście opadające w dużych ilościach. Liście i znicze.
A potem było już jak zwykle. Obiad u mnie i zabawa klockami lego. Dzień jak to wolny dzień :-)
Może dzisiaj też czeka na mnie coś fajnego..?
Update
Byliśmy. Byliśmy w Ojcowskim Parku. Obejrzeliśmy Maczugę Herkulesa (wciąż stoi!), wąska ścieżką obeszliśmy zamek i weszliśmy na górę, gdzie zamek stoi. A jesień nieustająco piękna.
Czasami coś mnie bolało, więc odpędzałam to jak natrętną muchę. Wiecie? jestem już zmęczona samą sobą.

2011-11-05T09:34:00.002+01:00

Zapomniałam dodać do wczorajszego postu, że wolą białej bogini znowu wylądowałam na zwolnieniu i muszę tu dodać, że decyzja była słuszna.
Dzisiejszy dzień ślicznie sie zapowiada, chodzić mogę, więc.. powygrzewam sie na słoneczku i naładuję baterie.

2011-11-04T15:15:00.002+01:00

Myślę, że ten obrazek chce być oglądany.
No, więc.. jezusiemario, tak nie zaczyna sie zdania od no, więc, ale no, więc. Ciężkie były ostatnie dni, ciężkie noce. Znowu moja fizyczność odmówiła współpracy z duchem, tzn. duch by chciał, bo jak to duchy, żyje wiecznie, a ciało mdłe i strajkuje. I czemu ono znowu na złość? I co ono znów wymyśliło, mało mu było ostatniego? A wymyśliło bóle brzuszne wszelakie, żeby mnie już całkiem w psychicznego doła wpędzić.. Więc (znowu!) kilka wizyt u białych bogów, bo wiara czyni cuda. Biali bogowie maści wszelakiej dają mi magiczne karteczki, które następnie niższe, ale też białe bóstwa wymieniają na pudełka i tubki, a ja już zajmuję się zawartością. Mówię wam, że muszę specjalną rozpiskę zrobić, żebym wiedziała, z którego pudełeczka, co i kiedy wyjąć, kolejności nie pomylić..
A w poniedziałek kolejna wizyta, ta najważniejsza, więc nerwówka nie polepszy stanu mojego i pewnie nieraz jeszcze zęby zaciskać będę, zwinięta w kłębek na kanapie.
A jesień taka piękna tego roku, więc (już nie w środku) cieszę się jak mogę, uwieczniam, a zdjęć miliony czekają na chwilę stosowną, bym spojrzała na nie łaskawym okiem i może pokazała komuś? Bo zdjęcia mają to siebie, że wartość ich rośnie stosownie i zależna jest od ilości oczu, które spojrzą na nie i ucieszą swych właścicieli. Albowiem zdjęcie nieoglądane, wartości nie ma żadnej.
Tak wiem, że pieprzę sobie radośnie i bez sensu, ale sprawia mi to żywą przyjemność, a bogowie świadkami, że ostatnio mało powodów do przyjemności miałam.

2011-11-02T14:31:00.001+01:00

No i listopad nadszedł cichutko, niespodziewanie, wkradł sie w złoty październik, przejął ostatni dzień. Świece zapalone, znicze zapalone, czas wspominek w pełni. Powietrze pachnie jesienią, a wieczorem, dochodzi zapach zniczy, kadzideł, gasnących płomieni.. Cały otoczony chmurą złotych i czerwonych liści.. Świat kolorowy, świat migoczący, pełen wspomnień, uczuć, dla mnie czas spokoju.
Wczoraj zgoła nie po cmentarnemu, spotkanie z Misiakiem i jego mamą, czas wspólnie spędzony w parku. Do placu zabaw, czyli krainy wiecznej szczęśliwości idziemy tajnymi ścieżkami, zasypanymi szeleszczącym złotem, które tak lekko i wdzięcznie wzlatuje w górę przy każdym szurnięciu butem. Więc idziemy wszyscy troje i szuramy zgodnie a liście jak motyle fruwają dookoła, te, które już spadły i te nowe spadające, odrywające sie od gałęzi. Zza drzew już widać plac ze wszystkimi cudami świata, słychać piski i wojenne okrzyki zdobywców zjeżdżalni i innych urządzeń, które pomagają rodzicom zmęczyć małego człowieka. Śmiejemy się z A. wspominając nasze psy, które trzeba było porządnie wybiegać, żeby nie „nosiło” ich w mieszkaniu, teraz "wybiegujemy" Misiaka ;-) Misiak ogrania wzrokiem cały plac i wybiera najpierw jedną zjeżdżalnią, potem następną, potem jest okazja wspinania się na palikach, łańcuszkach, ścieżka zdrowia i na koniec huśtawki, oczywiście wszystko to pod czujnym okiem A. Ja robie zdjęcia, a przy okazji fotografowania roześmianego Misiaka, popisującego sie i krzyczącego: „ti, pać!”, cykam na prawo i lewo ogniste płonące drzewa. A potem powrót przez szeleszczące na trawnikach liście i radość małego, gdy pokazujemy jak łatwo można zebrać garść liści i podrzucić w górę, żeby potem uciekać przed suchym deszczem, albo rzucić w mamę i śmiać się radośnie z jej uników. I nagły napad stada azjatyckich biedronek, latających dookoła i siadających na nas w takich ilościach, że Misiak nie nadążał z wołanie sio, sio! i spędzaniem ich na trawę. A wszystko to w aurze słońca, lejącego sie z nieba jak miód..
I powrót do rzeczywistości już dzisiaj, praca, służbowe biurko, ledwie dyszący laptop.. on naprawdę dyszy i sapie, aż mi przykro sie robi i z niepokojem wsłuchuję się w te odgłosy, jakbym monitorowała chorego człowieka.
W wolnych chwilach spoglądam przez okno, poranna mgła jaśnieje coraz bardziej i kiedy świat znowu robi się jasny, słoneczny i radosny, nie wytrzymuje i wychodzę na miasto, pod pozorem zajrzenia do księgarni i idę popatrzyć na drzewa..

2011-10-29T19:17:00.002+02:00

Wczorajszy dzień pod znakiem słońca i kolorowych liści. I wizyty u pani dochtorki, która dała plik recept i nadzieję na lepsze jutro. Pozażywamy i zobaczymy.
I telefon. I rozmowa, niby wyczekiwana, oczekiwana, ale pełna dziwacznie pustych słów i niewypowiedzianych zdań, zawieszonych w powietrzu. to bardzo męczące jeśli chce się mówić o czymś, a słowa więzną w gardle. Bo trudno o tym mówić wprost, patrząc komuś w oczy, a co dopiero przez telefon, siedząc w centrum handlowym pełnym obcych ludzi, hałasu i w cholere, tam było gorąco!
(Więc dzisiaj mail, a w nim to co nie chciało przejść przez telefon).
I powrót alejami pełnymi kolorowych liści..

2011-10-27T09:53:00.002+02:00

na przystanku
w tramwaju
na Rynku. Podobały mi sie wyzłocone miejsca i włosy tej pani..
Planty
Coś znowu zaczynam świrować. Wczoraj mój ulubiony kubek pełen gorącej herbaty wylądował na podłodze w kuchni i zmienił się w stertę odłamków. Dzisiaj w pracy rozlałam kawę i zalałam biurko. Na szczęście potop ominął dokumenty i laptopa. Na noc znowu proszeczek jeden i drugi..
No nic, przerabiałam już to, przerobie i teraz.
Dzisiaj rano było bardzo pięknie. Niebo jeszcze pochmurne, nocne, powoli zsuwało z siebie kołderkę i nagle świat poróżowiał, poczerwieniał, pozłocił się. Słońce wyszło i spojrzało na świat. Zdążyłam cyknąć jedno zdjęcie na przystanku, zanim podjechał tramwaj, drugie już okna, ale ona też ma swój wdzięk :-)
Na Rynku słońce było już złote, więc otoczenie nie miało tego uroku.. i przy takim początku to powinien być dobry dzień. Czego sobie i Wam serdecznie życzę.
Howgh!

2011-10-26T11:51:00.001+02:00

Po raz kolejny złamałam postanowienie: nie będziesz szukał sposobów leczenia w internecie! Na którymś forum przeczytałam wiadomości takie, że musiałam zażyć stosowne środki na uspokojenie i znieczulenie umysłu. Niech mnie ktoś zabije wcześniej, zanim znowu mnie coś napadnie i zacznę szukać odpowiedzi na forach..
A poza tym takie normalne życie. Współżycie z pozostałościami po. Kiedy skończyłam radioterapie, czułam sie dobrze. Pomału odpuszczałam sobie ograniczenia diety i pozwalałam sobie na to zbyt szybko, zbyt zachłannie i zbyt łakomie. Nie wiem czy zostałam za to ukarana, czy obecne dolegliwości nastąpiłyby i tak? W każdym razie niełatwe jest życie z bólem, a w tej chwili no-spa jest moim największym przyjacielem. Taki lajf..
Dzisiaj idę na USG. Nerwówka.

2011-10-22T14:39:00.005+02:00

tutaj wchodziliśmy
Tak było w środku
tak było też. to malućkie okienko nie dawało niestety światła.
zacieki na stropie zrobiły małe stalagmity albo te drugie
Korytarz przystosowany dla Domu Kultury
Mieliście kiedyś do czynienia z ciemnością? Z taka aż gęstą, prawie namacalną, otulająca aksamitną, zatykająca nos i uszy.. Ja miałam. A było to tak: w forcie poszliśmy zwiedzać kaponierę (jakby ktoś nie wiedział, co to, to tutaj link do Viki .). Było nas trochę luda (ok. 20osób) różnej płci i wieku, oraz różnego ubioru – od eleganckich płaszczy i butów na obcasie, przez sportowe kurtki, buty wygodne, spódniczka za kolano (to ja) do dżinsów i kurtek tudzież butów sportowych. Przed wejściem kierownik wycieczki rozdał latarki. Cztery sztuki. :-/ I zapowiedział: proszę iść środkiem, nie opierać się o ściany, bo są tam niebezpieczeństwa wszelakie, świecić latarkami pod nogi, tak żeby każdy coś widział. No i dobrze. Latarki wzięli nieposiadający aparatów fotograficznych i poszliśmy. Weszliśmy w korytarz o półokrągłym sklepieniu, grzecznie gęsiego. Ściany grube i masywne sklepienie tłumiły głosy (z betonu i kryte płaszczami ziemnymi). Po pewnym rozciągnęliśmy się mocno, czasie goście z latarkami gdzieś się pogubili i nagle znalazłam się w takiej właśnie kompletnej ciemności. Wiedziałam, że nasi są na przedzie, wiedziałam, że nasi idą jeszcze za mną, ale kompletnie straciłam orientację w terenie. Doprawdy mogłam iść w dowolnym kierunku, nawet nie wiedząc o tym. Oczywiście mogłam iść do przodu albo do tyłu, bo po bokach były te ściany z czymś tam. Podniosłam aparat i zrobiłam zdjęcie w ciemność. Lampa błyskowa rozświetliła na moment korytarz. Uff są tam ludzie! Poszłam wiec do przodu, idąc na pamięć i mając w oczach to, co zobaczyłam po błysku lampy, starając się nie widzieć tej naprawdę bardzo gęstej ciemności. W drodze powrotnej sprytnie trzymałam się blisko faceta z latarką. Wymyśliłam nawet, że lepsze efekty daje świecenie po suficie i ścianach niż pod nogi, co sprawdziliśmy w praktyce. Następna w programie była kaponiera boczna, bardziej nieprzyjazna, z stromymi zejściami po zniszczonych schodach, ale tam już nie poszłam. Doszłam do wniosku, że wolę tu wrócić ze swoją latarką. Zdjęcia ciemności oczywiście nie mam, kilka zdjęć wnętrza nie oddaje tak naprawdę atmosfery tego miejsca.
Update
To było dziwne, dziwne. Normalnie nie lubię ciemności. Boję się nawet, bo mam wtedy wrażenie że nagle oślepłam. Dawniej ratowałam sie zegarkiem ze świecącymi wskazówkami, potem nosiłam małą latareczkę (pewnie stąd moja nieustająca miłość do latarek), dziś na szczęście mam komórkę. Ale tam w tych lochach, nie czułam strachu. Ta ciemność była w pewien sposób przyjazna, ciepła. Przeszło mi wprawdzie na myśl, że gdybym tu była sama, to pewnie bym oszalała, ale tak przeszło przez głowę i znikło. Aha, no i nie było tam zasięgu komórkowego, nic a nic..

2011-10-20T12:17:00.002+02:00

lampa z salonu Matejków
pokój odbity w lustrze
kościółek
młyn w środku
fort Krzesławice
fort w środku
Jak długo można się odżywiać chlebem z miodem, kisielkami, tudzież jakimś budyniem? Obwarzanek też w porywach..
Od pewnego czasu znowu czuje się paskudnie, jelita marsza grają, bolesne kolki i podobne przyjemności, ponoć to normalne po pewnej terapii, więc nie dam sie zdołować i nie będę sobie nerwówki dokładać.
Więc o czymś przyjemniejszym, bo trzeba, bo muszę, powinnam myśleć pozytywnie. Wczorajszy dzień spisał sie dobrze. Krótka, ale intensywna wycieczka trwająca do wieczora. Cel: Krzesławice. Dworek Matejki, uroczy z XVII w, drewniany kościółek z cudnymi malowidłami na ścianach; z przedstawieniem Sądu Ostatecznego i św. Krzysztofa. Kościółek pochodzi z miejscowości Jawornik koło Myślenic, gdzie po zbudowaniu nowego kościoła, groziła mu rozbiórka. Ponieważ w Nowej Hucie planowano właśnie skansen, przeniesiono kościół tutaj, dodając przy okazji do budowli wieżę, której pierwotnie nie było. Następnie proszę wycieczki udaliśmy się do młyna, młyn już nieczynny, rodowe dobro rodziny Kirchmayerów. Na koniec Fort Krzesławice, położony na wzgórzach, w północnej części dawnej wsi, austriacki fort, jeden z elementów Twierdzy Kraków, miejsce gdzie pewnie i kilku dni by nie starczyło, żeby wszystko zobaczyć..

2011-10-18T12:18:00.000+02:00

Taka historyjka poranna.

Koło 8 jestem na Rynku w Krakowie. Słońce wyszło własne zza kamienic i pojawiło się na Rynku z prawej strony kościoła Mariackiego. I zagrało.. ustawiłam się naprzeciwko, na I planie fragment kwiatowego ogródka z latarenkami, zapalonymi słońcem. Pstryk, pstryk jeden, drugi kadr, chowam aparat, odwracam się.. a za mną kolejka! jedna pani z aparatem, zajmuje moje miejsce do pstrykania, za nią jakiś pan czeka ewidentnie z przygotowanym aparatem!

2011-10-16T18:09:00.001+02:00

Rodzina coś uparcie spała dzisiaj rano. Spała i pochrapywała z cicha. Pomyłam garnki z wczorajszej imprezy imieninowej mojej mam, wypiłam kawę, zjadłam pierwsze śniadanie..dalej śpią. Ani kompa odpalić, ani Tv..co za lajf!
Cóż było zrobić.. najlepiej ubrać się ciepło, zabrać komórczaka i aparat i iść w świat. tym bardziej że wabiły i niebo błękitne i liście złote i zapowiedź szronu na trawie..
Więc poszłam..Powietrze rześkie, nawet zimne. Szłam szybkim krokiem żeby nie zmarznąć, świat pusty i był i świeży. Żadne ludzie nie wałęsały się po parku. Takie chwile lubię. Mgiełki były..ławeczka została tradycyjnie uwieczniona, kasztanowa alejka takoż. Zeszłam w rejon modrzewi i brzóz, co wabiły oszronionymi trawami i liśćmi pokrytymi lodowatym cukrem pudrem. No i cóż..bateria w aparacie padła. I tyle było szumnie zapowiedzianej fotografii. Może to i lepiej. Doszłam do wniosku, ze mam cholernie dużo zdjęć i nie mam co z nimi zrobić. :-/
Ale dobrze że poszłam do parku. Zaczynam się wyzwalać z zaklętego, wspominkowego, kręgu urlopowego. Dobrze by też było, jakbym przestała tęsknić do niektórych ludzi.

2011-10-14T14:24:00.003+02:00

Spotkanie z maszyną.
W niedalekiej odległości od Orla zamieszkała maszyna. Zobaczyłam ją na zdjęciach u kuzyna J. i zapragnęłam ja zobaczyć. Zrobiliśmy wycieczkę specjalnie dla mnie. Ja i maszyna:-))
Typowy płaski krajobraz poprzecinany polami rzepaku, słoneczników (pierwszy raz widziałam pole słoneczników!) łagodnymi wzgórzami i rzędami drzew wzdłuż dróg. I nagle.. Nagle na płaskiej przestrzeni wyrosła Ona. Ona, Maszyna.. była ogromna. Była ogromna i majestatyczna, kiedy tak stała na tle nieba i rozrzucała okruchy ziemi. Przy bliższym podejściu okazało się, że owe okruszki są wielkości ciężarówki, co najmniej, ale nic to..
Maszyna stała. Ja gapiłam się sie na nią z dołu, robiłam jej zdjęcia, jednym słowem podziwiałam. Maszyna wydawała monotonne dźwięki, a okruszki spadające z wysięgnika działały na mnie dziwnie hipnotyzująco. Jak gwiazdkowy wygaszacz na monitorze. Dookoła maszyny usypane wały z wyrzuconej ziemi, istny księżycowy krajobraz, z wyraźna granicą; tu zwały ziemi, a tu łąka pełna rudziejącej już trawy. I wiatr..
I wszystko byłoby ok, tylko zostaje ta bolesna świadomość, że nowa kopalnia w tym rejonie zniszczy okoliczne jeziora, wyssie wody gruntowe a teren zacznie przypominać malowniczą wprawdzie, ale jednak księżycową pustynię.
Jak widać, wciąż myślami jestem gdzie indziej, wciąż wspominam. To zabawniejsze niż potykanie sie z codziennością.

2011-10-13T15:00:00.001+02:00

Trochę zimno jakby.. i czemuż, ach czemuż odpięłam dziś rano kaptur od kurtki?

Czasami jakaś piosenka zaplącze mi sie między zwojami mózgowymi i śpiewa mi w głowie. Śpiewa lub gra, zależy, jaki rodzaj muzyki postanowi zabłądzić w mojej głowie. Wiem nawet jak sie tam dostają, ot po prostu, przez ucho. Może nawet przez oba? Nie wiem natomiast gdzie sie chowają, kiedy przestają już błądzić.

Kiedyś była to msza kreolska, śpiewała przez kilka miesięcy. Potem były pojedyncze kawałki ze ścieżki dźwiękowej z filmu Amelia. Chwilowa przerwa i okres spokoju. Mogłam sobie słuchać różnej muzyki i nic mi nie śpiewało ani grało, niewołane. Az tu pewnego wieczoru, moja droga Pi udostępniła mi piękną, zabawną piosneczkę Pt. „Gummy Bear”, w rewelacyjnym wykonaniu Filharmonii Uśmiechu. I stało się.. misiaczek wpadł z impetem do mojej głowy i oczywiście natychmiast zabłądził. I snuje sie tak już trzeci tydzień, śpiewając i tańcząc (!!), przy czym nigdy nie wiem, kiedy postanowi zacząć swój występ. W ramach zwalczania błądzących zaczęłam akcję. Dotychczas pomagało usidlenie takiej piosenki, zmptrójkowanie jej, umieszczenie następnie we wszystkich możliwych grajkach i słuchanie po kilka razy przez dzień lub dwa. Niestety tym razem operacja zawiodła. Im dłużej słucham, tym częściej piosenka podstępnie i zdradziecko wyśpiewuje i wyskakuje swoje rytmy w mojej głowie. Z zemsty umieściłam ją w telefonie i podłożyłam jako dzwonek, oczywiście dla Pi! ;-)

2011-10-12T14:25:00.001+02:00

To już drugi tydzień, już drugi tydzień. Drugi tydzień chodzę do pracy, po zwolnieniu ok 5 miesięcy, po urlopie. Dziwnie i zdziwniej. Wciąż czuję się tymczasowo, gościnnie, jakbym wpadła tylko na chwilę, dwie. Niby jestem, a jakoby by mnie nie było. Prześlizguję się po wierzchu dnia, zerkam z boku. Wrażenie nierealności trwa od dłuższego czasu i nie ma znaczenia gdzie i z kim jestem. Uczestniczę, ale wszystko się dzieje poza mną. Takie mam wrażenie. Ja stoję z boku i obserwuję. Mnie to zupełnie nie dotyczy. W pewien sposób ignoruję rzeczywistość, nie tylko to, co sie dzieje, ale też to, co jest. Nie odczuwam w pełni zimna, głodu, zadowolenia, smutku, złości. Coś tam do mnie dociera, ale przygłuszone, obetkane watą. Przez pewien czas, podczas urlopu miałam wrażenie, że zaczynam tajać. Tak jakby pękała dookoła mnie jakaś skorupa, jakby kolory stały się żywsze, a doznania głębsze. Ale urlop się skończył, wróciła tzw. normalność, to samo mieszkanie, to samo łóżko, ta sama lampka przy łóżku i znowu moja skorupka zaczęła sie zasklepiać. Tylko, że mnie to nie wadzi. Ja czuje sie naprawdę dobrze w moim kokonie. Czasem sobie wyobrażam, że ma kolor i przezroczystość bryłki bursztynu, otacza mnie ze wszystkich stron, otula ciepłym miodowym blaskiem w dodatku wiruje powolutku wokół swojej osi, zawieszony w czasie i przestrzeni, a ja w środku, bezpieczna, wyglądam czasem przez bursztynowa szybkę i przypatruje się życiu na zewnątrz. I wcale nie mam potrzeby wychodzenia. Siedzę sobie tam spokojna bezpieczna, czasem przeciągam się leniwie jak zadowolony kot i jest mi dobrze. I proszę, mówię do znajomych, do przyjaciół; nie stukać i pukać, bo na bursztynie powstaną rysy, szybki popękają i zmatowieją..
W pracy robię to, co mam zrobić, bez angażowania sie, obojętne, co tam mi każą, to tylko 8 godzin.. w domu coś tam, coś tam.. i tak się to toczy i trwa beznamiętnie, dzień za dniem..
Chciałam też podziękować Nessie (bo nie widzę u niej komentarzy), za piękny nastrojowy szablon, który bardzo mi tutaj i teraz pasuje!

2011-10-10T19:05:00.003+02:00

Kolegiata w Łęczycy należy do najwspanialszych przykładów architektury romańskiej w Polsce. Została wzniesiona w połowie XII wieku, zbudowana z granitu, piaskowca i kamienia polnego, miała z założenia; prócz funkcji religijnych, charakter obronnej twierdzy. W 1241 oparła się najazdowi Tatarów.
Nie będę opisywała architektury, ani historii. To wszystko jest w encyklopediach, chociażby na Viki.
Powiem tylko, że zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Na płaskiej równinie, tylko z szeregami drzew na horyzoncie, nagle pojawia się budowla, wyniosła, dumna, zwarta, z potężnymi wieżami.
Jest piękna i wydaje się niezniszczalna. Wiem, że przeszła ciężkie chwile, ale teraz po konserwacji znowu jest sobą. W tym miejscu poczułam historię. Ze czcią dotykałam kamiennych ścian. Mój kuzyn J. śmiał się i mówił: kobieto, przecież ty mieszkasz w historycznym mieście, codziennie możesz pójść na zamek gdzie chadzali królowie!
Wzruszyłam ramionami. Nie, nie czuję historii w mieście znanym od lat, zdeptanym przez tysiące, ba miliony turystów. A tutaj w tym cichym, pustym, bez ludzi miejscu, sam na sam z budowlą, tak tutaj poczułam te minione wieki i tutaj byłam wzruszona.
zdjęć troszku..
Tak było..
Nic nie poradzę..omijam codzienność. Nie chce mi sie być tutaj i teraz.

2011-10-07T14:47:00.002+02:00

Misiek :-)

A było to tak. Piękny dzień jesienny, już nawet październikowy. Krople rosy wesoło błyszczą na zielonej wciąż trawie (trawa nic nie na temat jesieni). Piaszczysta droga. Spojrzałam w lewo; drzewa. Spojrzałam w prawo; drzewa. Obejrzałam się, no też drzewa. No to spojrzałam przed siebie: a tam droga między drzewami. Jednym słowem-las. Jestem w lesie. Prawdziwym lesie.
Idę sobie radośnie. Obok Ms. Droga wije sie pod nogami. Coraz to skaczę w bok, a to do kolorowego bagienka, a to do pajęczynki skrzącej się rosą. MS patrzy pobłażliwie na moje skoki w bok, jest fajnie. Nagle.. naprzeciw nas pojawił się sie pan. I obok niego pies, fajny pies. Pan nieco zakłopotany, poprosiło zabranie psa, który przyłączył sie do niego nie wiadomo, z jakiej przyczyny, pan obawiał się sie, że będzie musiał zabrać psa do domu, a nie miał na to ochoty. Natomiast pies przywitał nas żywiołowo, po czym bez żalu opuścił zakłopotanego pana i postanowił iść z nami. Pan pożegnał psa z wyraźną ulgą, ale sumiennie poinformował nas, że podzielił się z psem swoją bułkę i poszedł w swoją stronę, a my z psem wędrowniczkiem, nazwanym tymczasowo Miśkiem, poszliśmy w swoją. Podzieliłam sie z Miśkiem sucharkami, braterstwo zostało przypieczętowane. Idziemy sobie, ptaszki śpiewają, jest radośnie, tylko czasem obrzydliwe pojazdy na wielkich kołach, z rykiem silników, ciągnące za sobą smród paliwa i mnóstwo kurzu po całym lesie, pędzą leśnymi drogami .. Nagle.. Ms zatrzymuje mnie gwałtownie i ciągnie w stronę krzaków na poboczu, jednocześnie każąc mi być cicho. Tłumiąc tedy protesty, posłusznie staję za krzaczkiem i tylko bystro się rozglądam. Pies też stoi czujny i sztywny. A z lasu; z lasu powoli i dostojnie wychodzi stadko dzików. Locha z dwójka dzieci; młodym i nieco starszym. Wychodzą sobie, mamuśka coś tam ryjem działa w miękkiej ściółce przy drodze, warchlaki rozglądają się po świecie ciekawie. Pies stoi, my stoimy, dziki sobie chodzą po drodze.. w końcu pies nie wytrzymuje i przebiega miedzy nimi, starannie trzymając sie bezpiecznej odległości. Starszy dziczek pobiegł za nim, ale tak bez przekonania. Teraz my stoimy po jednej stronie, dziki pośrodku, Misiek czeka po drugiej stronie. Podchodzę po cichutku jak najbliżej, niestety mój aparat ma zoom dosyć mizerny.. Nagle..przyjechał koleś na 4 kołach. Kierowca zatrzymał sie na moment, po czym wjechał w sam środek stadka dzików. Towarzystwo prysnęło na różne strony. Nie przewidziałam takiego manewru, nie zdążyłam zrobić porządnego zdjęcia, z nerwów ręce zadrżały, bałam się o psa i dziki, no i efekt jest, jaki jest..ale coś niecoś widać? Na szczęście obyło się bez ofiar, wszystko spokojnie doszło do normy po jakiejś chwili i znowu sytuacja wróciła do punktu wyjścia. Widać zwierzyna w tych okolicach przyzwyczajona jest do ludzi, psów i rozjeżdżania przez śmierdzące pojazdy. W końcu dziki znudzone, dostojnie sie oddaliły, Misiek powitał nas serdecznie, jako cudem odzyskanych przyjaciół i idziemy dalej. Jestem bardzo podekscytowana, wciąż omawiam to spotkanie, mam tylko pretensje, do MS, że nie pozwolił mi podejść bliżej, no cóż..
W Bartoszewie Misiek nas porzucił, a my poszliśmy do knajpki coś zjeść i wypić. I to by było na tyle..

2011-10-05T18:19:00.001+02:00

zdjęcie z którego jestem dumna.
coś nie mogę sie zaaklimatyzować w mieście rodzinnym.
Rozbitkiem jestem, na oceanach snu.
czyli wciąż ziewam. amen

2011-10-04T12:53:00.002+02:00

A teraz kilka słów o pierwszej części urlopowej. Miejsce: okolice Jeziora Głuszyńskiego, miejscowość Orle. Najbliższy sklep, a nawet kilka, w Topólce. Noclegi w domku nad jeziorem, osób w tym domku kilka, pobyt nadzwyczaj udany. Okolica piękna i absolutnie mi nieznana, bo ja raczej górskie tereny lub pomorskie nawiedzam, a tu środek Polski, Kujawy. No więc wycieczka.
I kiedy tak łaziłam po tych okolicach, to wciąż mi sie pętały w umyśle słowa Mickiewicza, na przemian z ” Pana Tadeusza” z fragmentem sonetu "Bajdary"; czyli:
„przenoś moją duszę utęsknioną do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych szeroko nad błękitnem Niemnem rozciągnionych. Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem ..”
#
„Lasy. doliny, głazy, w kolei, w natłoku
U nóg mych płyną, giną, jak fale potoku;
Chcę odurzyć się, upić tym wirem obrazów”
Takie to było wedrowanie :-))
Nie wędrowałam oczywiście sama, więc miałam, z kim sie podzielić wrażeniami. Teraz mogę dzielić sie wspomnieniami. Myślę, że mi wybaczycie nieco egzaltowaną formę opisu, ale tak właśnie wtedy to czułam i widząc obrazy, w myślach tak je sobie opisywałam. A potem prędziutko usiadłam na kamieniu i na małych karteczkach spisywałam to, co mi się w mózgu uroiło, żałując, że nie mam malutkiego i leciutkiego laptopa przy sobie.
Więc do rzeczy:
Pola malowane w barwy rozmaite, wzgórza doliny, potoki, oczka wodne zalotnie mrugające zieloną rzęsą, wabiące błękitnymi źrenicami.
Teren niebezpieczny dla nieświadomego wędrowca, ufnie wstępującego na pierwszą polną drogę, a droga jak jasna płowa wstążka, wijąc sie podstępnie, skręca za najbliższym wzgórzem, wciąga wędrowca, który musi, no musi zobaczyć, co jest za zakrętem, co widać z kolejnego wzgórka.. A widać sporo. Kolory udatnie podkreślają ukształtowanie terenu, złote pola rzepaku na przemian z płowymi połaciami zaoranej ziemi na łagodnych wzgórzach, obok zielona łąka z pasącymi sie krowami, łagodnie dochodzi do malowniczych jeziorek wśród drzew. Pola kukurydzy, już gotowej do zbiorów, błyszczącej i szeleszczącej w kolorze miedzi, ciągną się aż za horyzont.
A kiedy zaczynasz myśleć, ze czas by już powrócić i wzrok oszołomiony kierujesz ku północy, gdzie masz znaki zapamiętane i prowadzące do domu, nagle sie okazuje, że o nie, nie pójdziesz tędy, choć100 m od ciebie widać drogę, po której radośnie sobie idzie tubylec, bo oddziela cię od niej parów, nawet nie głęboki, ale mokry i wypełniony bagienną mazią. Tedy nie zostaje nic innego, jak wrócić z powrotem i znowu przejść kolorowe i szeleszczące pola kukurydzy, zanurzyć sie w złocistość rzepaku i wdychać ich bogaty miodny zapach i słuchać brzęczenia wrześniowych pszczół. A kilometrów nie ubywa, wręcz przeciwnie, zrywa sie wiatr i wieje prosto w twarz, jakby chciał mnie zepchnąć z prostej drogi i sypie piaskiem w oczy, co trudne nie jest, bo cała okolica na piachu stoi..
Do domu, jak można sie domyślić, dotarłam” na ostatnich nogach”, ledwie żywa, ale szczęśliwa..

2011-10-03T21:59:00.003+02:00

Ludzie..wróciłam z urlopu i tak się szwędam po domu cały dzień, rozbita, jak przeniesiona z innego wymiaru, z innego czasu.
Było pięknie i kolorowo. Było obficie zdjęciowo, tak obficie, że muszę dopiero zebrać sie w sobie i coś z tymi zdjęciami zrobić!
Odzyskałam siły zarówno fizyczne jak i psychiczne. Wróciłam do równowagi. Jest dobrze, tylko czegoś i kogoś mi bardzo żal....
no dobrze...idę sobie. senność mnie dopadła. Powiem wam tylko, że w trakcie tego urlopu, miałam spotkanie, o którym marzyłam od dawna :-))

2011-09-13T10:48:00.002+02:00

Jaki by tu obrazek dzisiaj wrzucić? ok, zaglądam do studni.
Da się żyć? da. Trauma znika. Strach znika. Jest normalnie. Dobrze mówią, że w zdrowym ciele zdrowy duch. U mnie to raczej: w coraz zdrowszym ciele i duch zdrowszy. Siły wracają, jedzenie coraz bardziej normalne, dieta tylko minimalna. Niedługo będzie całkiem normalnie.
Dziwne prawda? Bałam się, że już zawsze będę czuła to piętno, jak miecz katowski, chwilowo zatrzymany. A tu nie. Zapominam. Czasem tylko..jak czytam informację, ze ktoś przegrał walkę z rakiem. Boli. A czasem i wkurw mnie opanowuje straszny jak widzę taka jedna reklamę, z której jasno wynika, ze jakby kobita nie miała kasy, żeby się prywatnie leczyć, w z raka by nie wylazła. Działa to mnie strasznie do dzisiaj. Bo przecież taka reklama odziera z nadziei! przecież ileś tam procent ludzi nie stać na prywatne leczenie! ani ubezpieczenie, na takie wypadki.. Firma, (nazwa mi uciekła) gra na wielkich emocjach. "jak się u nas nie ubezpieczysz to umrzesz. Tylko jeśli prywatnie pójdziesz się leczyć (za naszą kasę) to przeżyjesz i nawet włosy ci szybko odrosną". Histeryzuję? może, ale czuję, że akurat w tym wypadku mam prawo.
No nic, komuś zabrakło wrażliwości. Niech mu ziemia i tak dalej.
Ok, dobrze.
Więc jutro jadę. I mam nadzieję że dojadę; że jakieś miejsce siedzące zdobędę ( nie lubię, jak w pociągu miejscówek brak). Mam zamiar się byczyć i odciąć od świata. I proszę, zamawiam, pogodę jako taką, byle nie lało, a jak musi, to w nocy. Do zobaczenia tedy za czas jakiś. Mam nadzieję, że wrócę zdrowsza i ze zdrowszym duchem w środku ;-)

2011-09-11T10:44:00.001+02:00

Tak mi się skojarzyło..podróż wędrowca do świtu. W moim przypadku o świcie, ale whatever..
Nie rozumiem czemu, skoro mam możliwość, to nie mogę sobie pospać trochę dłużej? Tym bardziej że coś zamieszkało w rurach w naszym bloku i wyło rozdzierająco przez większą część nocy. No ale skoro nie mogę spać, to coś trzeba zrobić ze sobą. Rodzina śpi, więc nie będe sie tłukła po domu. Mała kawa, plecak z aparatem i poszła!
Dawno już nie byłam w parku o tej porze. Czas choroby nie był dobrym czasem, potem upały lub deszcze..A dziś, dziś był czas odpowiedni.
Zresztą, zobaczcie sami..

2011-09-10T10:31:00.002+02:00

Zaplanowane, zapisane; która z ciemnym mocy zniszczy moje plany? zawsze się jakaś zmora znajdzie.. wyjazd w środę, przed południem. Spotkanie z rodzina i wspólny wyjazd nad jezioro. I po prostu bycie tam, bo jak już wspominałam, muszę się dobrze prowadzić i wzmacniać.
;-)
A teraz jeszcze kilka dni normalnie w domu. Trochę spraw do załatwienia, farba do włosów trochę ryzykowny kolor wybrany, o pięknej nazwie Amber, ciekawe czy będę wyglądać jak durna małpa? się okaże za niedługi czas. Zawsze możesz ufarbować na inny kolor, wzrusza ramionami moja rodzicielka, w zasadzie ma racje, więc ryzykujemy i czekamy co będzie..
Zakupiłam wczoraj dysk przenośny, Samsunga oczywiście, tak wszyscy doradzają samsungi, wiec cóż ja, biedna kuropatewka będę dyskutować z fachowcami? Dysk jest kochaniutki, jest mały, lekki, 500 Gb, USB 3.0 i transfer jak burza, czego chcieć więcej? A wygląda to maleństwo tak:
*
Cieszę się na ten wyjazd. Teraz patrzę przez okno, na jesienny już krajobraz. Kasztany osiedlowe trzymają jeszcze swoje biedne, zrudziałe i powykręcane jak reumatyczne palce, liście, ale szczodrze rzucają pod nogi przechodniom kasztany. Niebo jesienne jakieś zrobiło się, zasłane welonami chmur, kolor wyblakły..cisza i spokój i zapach jesieni w powietrzu.
Ale to oblicze miasta, a nad jeziorem powinno królować dojrzałe lato, tym bardziej, ze rosną tam sosny wiecznie zielone ;-)
Cieszę się. Cieszę się na zapach wody, żywicy i palącego się ogniska wieczorem. Cieszę się na poranną rosę na trawie i mgły snujące się nad wodą. Cieszę się na klimatyczne i kolorowe zachody słońca. Raduje się dusza moja na samą myśl o nocnych i dziennych rodaków rozmowach, na spokojne dni, na ciepło i życzliwość, w której będę grzać się jak w cieple ogniska.

2011-09-09T13:01:00.003+02:00

Minęło 5 dni bez zwolnienia. Dziwnie szybko minęło.. W pracy łatam dziury w pamięci, nie sądziłam, że przez 5 miesięcy bez pracy, aż tyle zapomnę. Szukam różnych rzeczy, szukam siebie w służbowym komputerze.. Ludzie w pracy witają mnie uśmiechami, jest dobrze. W domu też lepiej. Po przyjściu mam więcej tolerancji dla rodziny i nie wkurzam sie tak bardzo na różne rzeczy. Powrót do normalności. Zapominam.

Od poniedziałku biorę zaległy urlop. Traktuję go bardziej, jako wspomożenie zdrowienia, żeby nie brać dalszego zwolnienia, niż urlop, czyli wyjazd i wykorzystanie wyjazdu na maksa. Zamierzam prowadzić się statecznie, poważnie, więcej siedzieć lub leżeć, niż chodzić (o bosz, jakie to nudziarskie i nie w moim stylu!). Jeść oszczędnie i tylko zdrowe rzeczy (czy czerwone wino jest zdrowe?). Robić dużo pięknych zdjęć, czyli zachód słońca nad jeziorem w wielu wersjach. Może ptaszki i motylki tudzież kaczuszki sie trafią. Miejsce pobytu? domek nad jeziorem Głuszyńskim. Piękne miejsce. Takie są plany i zamiary. Planuję jeszcze nauczyć mojego gospodarza w domku nad jeziorem, obsługi komputera, to będzie spełniony dobry uczynek :-))

2011-09-06T18:44:00.000+02:00

W pracy jest dziwnie; zastanawiam się, czy aby praca nie jest przereklamowana?
A właściwie chodzi o to, ze nie mogę się odnaleźć. Nic nie pamiętam, nie wiem gdzie są moje rzeczy, mam ochotę wyrzucić to co odnalazłam i zacząć wszystko od nowa..To tylko parę miesięcy, a świat stał się obcy. W dodatku mam dziwne wrażenie, że miałam inny kalendarz..
No dobra. Ciężko mi wysiedzieć 8 godzin. Musze robić przerwy. I robię. Dzisiaj nawet trochę popracowałam usiłując wprawić się w stan roboczy. Częściowo mi się udało, ale daleko mi do dawnej sprawności umysłowej. Ciekawe, czy choroba upośledziła mój musk? ;-) Co ciekawe, dzisiaj też zatęskniłam do urlopu. To chyba normalne?
A wczoraj wieczorem wpadła w odwiedziny jakaś istota biedronkopodobna.

2011-09-04T15:28:00.003+02:00

Droga na działkę

Działka. Spalona studnia i reszta pogorzeliska wśród kwiatów. Słychać brzęczenie pszczół..
*
Niedziela. słoneczna niedziela, niby taka sama jak inne niedziele, ale nie..jest inna, jest bardziej niedzielna. Jutro idę do pracy. Schowałam do plecaka świeżą herbatkę, bo ta co została w szufladzie, trochę jakby zwietrzała. Schowałam identyfikator. Musze pamiętać wieczorem i nastawić budzik. No i wstać ;-)
A co z niedzielą? Słońce, niebo, wiatr, gorąco. Poszłam z moją mam na naszą starą działkę. Pisałam kiedyś o działce? nie pamiętam. No to w skrócie. Działka była kilkanaście lat. Taka półdzika, choć były starania o legalizację kawałka gruntu i utworzenia ogródków działkowych. Wszyscy chcieli płacić czynsz miastu. Tylko że..okazało się że grunty były wywłaszczone po wojnie i legalni właściciele upomnieli się o swoje. A właścicieli było legion i trochę. Każdy z kawałeczkiem swojego. No i miasto oddało, a co mu tam. Właściciele po kilku szumnych akcjach typu: wynocha z mojego! przycichli, bo okazało się, że nikt nie ma zamiaru kupować od nich ziemi za ciężka forsę. Na budownictwo to się nie nadaje, bo to torf po bagienny, woda pół metra od powierzchni gruntu (inna sprawa, że na takim samym zbudowano ulicę do znikąd, a całkiem niedaleko budują stadion, niszcząc piękny park). No ale chodźmy dalej, bo w życiu nie dojdziemy na tą działkę! Taka półdzika działka nie pozwalała na inwestowanie, bo przecież nie było wiadomo kto i kiedy ją odbierze, więc tak sobie była i nic poza tym; stał tam drewniany podniszczony domek z komóreczką na narzędzia, ławka do odpoczynku, potężny pień do rąbania drewna i studnia, taka na korbę. Moja mam lubiła tam chodzić i coś tam sobie posiać i posadzić, trochę kwiatów tam było, malin..
Aż tu nagle, zupełnie bez powodu, jakaś swołocz spaliła nam działkę, gdzieś w marcu czy lutym nawet. Spalił się domek, spalił się pieniek, ławka..spaliły się drzewka. Ponoć ogień był tak wielki, że wezwano straż pożarną. Myślę, że bez benzyny lub czegoś podobnego się nie obeszło. Dziwne, że sąsiednie działki nie ucierpiały ani trochę i kwitną do dzisiaj. I teraz na naszej działce są malownicze ruiny i krzaki malin. Więc my dziś na te maliny. Nawet się uzbierało owoców co nieco. Kwiaty, głownie Kosmos i Rudbekia, rozlazły się gdzie mogły i żyją sobie do spółki z chwastami. Krzaki malin też sobie żyją i chyba mają ochotę się rozprzestrzenić. Niech sobie, w przyszłym roku będzie więcej owoców.
Żal mi się zrobiło działki na tym pogorzelisku, żal tego domku i ławeczki, czasem sobie tam siedziałam wieczorem, gapiłam sie w niebo poprzez liście winorośli i było mi fajnie. Zawsze to kawałek przeszłości..

2011-09-03T09:24:00.004+02:00

Proszę państwa!
Oto tło na bloga, wykonane przez fantastyczną kobietę, Magę.
Tło z moich zdjęć, po prawej widzicie państwo ławeczkę. Ławeczka jest "moja" od wieków, zawsze na niej siaduję w parku, a jak jest zajęta przez obcych, to tak długo krążę wokół, aż sie zwolni. Moje usiąście musi być zaliczone. Domyślacie się oczywiście, że miejsce to jest zaczarowane i emanuje dobrą aurą.
Wiewiórka tez jest "moja". Czy to cudowna sprawa mieć takiego bloga? Chciałabym tedy same miłe i dowcipne posty na nim wypisywać! Pozdrowienia!
ps. Zezwolenie na pracę jest. W poniedziałek pierwszy pracowy dzień po 5 miesiącach. Niech sie to już nie wraca, plisss..

2011-09-01T19:09:00.001+02:00

wieczór dziś piękny..
bosz..niech ktoś mi doda sił..
Chce wrócić do pracy. Potrzebuję tylko zezwolenia medycyny pracy. Zezwolenie od lekarza prowadzącego już mam, praca czeka z utęsknieniem (tzn, te, one koleżanki czekają) a ja szamocze się jak głupia..Firma ma kontrakt z dwoma przychodniami. Telefon. Dzień dobry..bry po drugiej stronie. Chciałam się dowiedzieć, jak jutro lekarz przyjmuje.. lekarz przyjmuje miedzy 13 a 14..yyyyyyyy.jak to? przez cały dzień? tak proszę pani. Proszę przyjechać rano, może uda się pani zarejestrować (!!!!!). Ależ ja muszę mieć zgodę na powrót do pracy!jutro kończę zwolnienie!w poniedziałek nie przyjdę do pracy jeśli nie będę miała zgody! No ja panią rozumiem, ale cóż..niech pani jutro skoro świt ..ble,ble..
wkurwiona dzwonie do drugiego ośrodka. Sygnał zajęcia przez 45 minut na okrągło. Wreszcie po 15 godz. sygnał odbioru. oddycham. Nikt nie odbiera.
Wkurw. stres. Jechać jutro w ciemno? nie ma innego wyjścia. Stres; nie wolno się stresować, lekarz zabronił. Kurwa; oddychaj. Jutro jest jutro. Postaraj się o miły wieczór. amen.

światło

2011-08-30T21:02:00.001+02:00

Wiecie, że światło potrafi człowieka opływać jak woda?
Są momenty kiedy wydaje mi się, że jestem skąpana w blasku..

2011-08-29T11:09:00.001+02:00

Upały sobie poszły! całkiem nowy, ładny dzień! można oddychać!!
:-)
Coś się kończy..nareszcie. Na horyzoncie zamajaczył koniec zwolnienia i perspektywa powrotu do pracy. Po nieomal połowie roku, dziwnie tak pójść do pracy, wstać skoro świt, jechać poranną komunikacją. Dziwnie wejść do pokoju, usiąść za biurkiem, wypić poranną pracową kawę.
Muszę jeszcze załatwić formalności, zgodę medycyny pracy na powrót. Zrobić kontrolne badania. Potraktować ten tydzień na luzie, jako końcówkę "urlopu". I powrót do normalności? Pozornie tak, bo ja już nie jestem taka sama jak byłam kiedyś. Więc pora na wypracowanie sobie innej normalności. Z czasem się to zrobi samo.
Mam ochotę na zerwanie z przeszłością. Wyrzucenie lub symboliczne spalenie pewnych rzeczy. Część już wyrzuciłam. Część po prostu schowam na dno szafy i nie będę wyciągać przez najbliższe lata, albo i nigdy. Się zobaczy. Miejsca i trasy, źle mi się kojarzące, postaram się omijać. Ludzi unikać. Taki plan :-)
Drugi plan to wyjazd jeszcze we wrześniu. Daleko. Tylko..są pewne plusy i minusy. Plusy to; że daleko i inaczej. Minusy.. że może być nie całkiem miło. Bo są ludzie i ludzie, a niektórzy nie potrafią oderwać się od swojej niemiłej rzeczywistości i namiętnie dzielą się nią z innymi. A mnie to teraz nie odpowiada. Więc drugi plan to wciąż na etapie rozważania i główkowania. To by było na tyle..

komunikat

2011-08-27T17:53:00.001+02:00

Jest gorąco. Zbyt gorąco.

ważne.

2011-08-24T14:41:00.002+02:00

Shigella, wzruszyła mnie bardzo. Ona już wie czym..
Bogowie tylko wiedzą, że ostatnimi czasy nie miałam zbyt wiele dobrych chwil. Więc ta chwila cenniejsza niż złoto.
W związku z tym, jedno z moich ulubionych, rodzinnych zdjęć..

auto

2011-08-20T19:22:00.004+02:00

jesień przez okno ;-)

wtem..spojrzałam przez okno, a tam jesień! Więc czem prędzej poszłam na spacer, żeby sprawdzić czy gdzieś jeszcze lato zostało..i przy okazji niedużą autoportretowa sesję uskuteczniłam :-)
radujmy się !
Ps. Trochę wyrzuciłam z siebie w poprzednim poście, ale było mi to potrzebne, w końcu od tego jest ten blog, czyż nie? Czytanie nie jest obowiązkowe, komentowanie tym bardziej, bo sama wiem, że czasem po prostu nie wiadomo co powiedzieć. Ja często mam tego rodzaju problemy, bo słowa mi sie wydają nie te..
Może po jakimś czasie, wraz z uzdrowieniem ciała przyjdzie uzdrowienie duszy, czy co tam podświadomości czy jak sie to zwie..
Więc radujmy się wujaszku, ciotuniu, wszyscy! (hermetyczne, grosik dla tego kto odgadnie z czego to?)
;-)

notka

2011-08-20T15:02:00.003+02:00

Chyba nie ruszę dalej, jak tego w końcu nie napiszę. Dla siebie samej. Terapia zalecona przez szpital została ukończona. teraz muszę tylko dojść do siebie, a moje ciało daje odpór fizyczny, a mózg, dusza czy co tam, psychiczny. Fizyczny jest trudny do opanowania, typowe skutki po radioterapii, co wcale nie znaczy że łatwo się z nimi żyję. A psychicznie? Psychicznie jest trudno. Panika, strach, załamanie tak ot po prostu nie znika. Skutki zostają wciąż i wciąż. Przychodzą w dalszym ciągu monety załamania, momenty niewiary, momenty paniki, kiedy brakuje oddechu, gardło ściśnięte, a serce wali jak oszalałe.. To wciąż we mnie jest i wyłazi od czasu do czasu, na przykład wieczorem. Nie wiem czemu wieczorem, ale tak jest. Lekarka powiedziała, że mam zdrowieć, zwyciężyłam się i uciekłam śmierci. a ja się czuje tak, jakbym tylko się wymigała, bo wciąż czuję kościsty palec śmierci, tam gdzie Śmierć mnie dotknął. Ta choroba uzmysłowiła mi moją śmiertelność i zrozumiałam wreszcie, że choroba i śmierć to nie jest to co przytrafia się innym, to jest właśnie to, co przytrafiło się mnie. Czuję się zaznaczona i przez to gorsza. Ktoś zwrócił na mnie uwagę i nie jest to ten ktoś, przez którego bym chciała być zauważona. Więc wciąż przeszkadza mi wierzyć, ufać i uważać się za kogoś kim byłam.
Zdaje sobie sprawę, że moje życie ulegnie zmianie. Nie tylko w normalnych życiowych sprawach dotyczących potrzeb codziennych, ale i w sferze duchowej? nie wiem jak to nazwać. Po prostu już zawsze towarzyszyć mi będzie strach i niepewność. Przyszłość pod znakiem zapytania..a teraźniejszość mnie przeraża. Pewnie dlatego grzebię w przeszłości, wspominając, przeglądając starsze zdjęcia z dawnych, no może nie takich bardzo dawnych lat, ale i tak byłam wtedy całkiem inną osobą. Jeśli ktoś ciekawy mojej fotograficznej przeszłości, to zapraszam do albumu "drzewa", jest po prawej na górze link..
I nie wiem czy jakieś zdjęcie mi będzie pasować do dzisiejszej notki.. może takie, trochę ..radioaktywne.

ciekawość

2011-08-17T16:55:00.000+02:00

dzieci patrzą na coś całym sobą.

makro na tle nieba

2011-08-15T17:05:00.003+02:00

Zgodnie z nakazami dochtorów, prowadzę nieomal stacjonarny tryb życia, mało się ruszam, ścisła dieta też nie wzmaga sił witalnych..rzadko idę gdzieś ot sobie, a plenerki foto uskuteczniam na swoim balkonie.
A tak było dziś!

takie tam..senne

2011-08-13T10:29:00.001+02:00

Trwam.
jeszcze parę dni i może będzie lepiej.
Śnię.
Byłam we Lwowie. Byliśmy wszyscy razem: ja, małoletnie dzieci, moja mam i mąż wtedy jeszcze nie ex.
Lwów niepodobny do Lwowa, ale wiedziałam, ze to on. Jechaliśmy tramwajem, czy czymś podobnym..po wąskich długich uliczkach, brukowanych wielkimi kocimi łbami. Wtem..spadek ostry, tramwaj przyspiesza, wgniata nas w siedzenia..na pierwszym przystanku wysiada moja mam, bez słowa, jej mina mówi wyraźnie : mam dość. Na drugim przystanku wysiada mąż wtedy jeszcze nie ex. Ot tak po prostu, znudziło mu się. Ja z dzieciami jedziemy dalej.Odkrywam, że boli mnie lewe oko i nie pomaga żadne mruganie, ani pocieranie palcami. Siedzimy tyłem do kierunku jazdy, pęd wbija nas w ławki. Córka starsza, już panienka, synek młody, trzymam go mocno za rękę, żeby też gdzieś nie wysiadł. Koniec trasy, uff wysiadamy..Jakiś plac, dookoła kolorowe kamienice, na placu kiermasz, stragany oświetlone sznurkami kolorowych lampek, gwar..jest ciepło, barwnie i radośnie. Martwię się o mamę, bo jakoś jej nie widzę, wiem że mąż wtedy jeszcze nie ex, dołączy do nas bez problemu, jeśli tylko będzie chciał. Rozglądamy się, ale nigdzie nie widać znajomych sylwetek. Chodźmy pooglądać kramy proponuje radośnie. Radośnie, bo w międzyczasie odkryłam, że w torebusi mam tylko chusteczki, a pieniądze i telefon zostały na jakiejś domyślnej kwaterze. Nie będę wiec narażona na "kup mi mamo" a i swoje zachcianki łatwo opanuję.
I nagle, wśród tego gwaru i światełek, budzę się. I czuję, że boli mnie lewe oko, jakaś rzęsa dostała się pod powiekę w czasie snu, dziwne.. Ciekawy sen. Miły w sumie, choć dziwią mnie te wysiadki kawałków rodziny w czasie jazdy. Symboliczne jakieś?

takie tam

2011-08-12T09:08:00.002+02:00

Przespana noc zmienia spojrzenie na świat. Człowiek jest mocniejszy i nawet poranna kawa lepiej smakuje..

zapach miasta

2011-08-09T19:17:00.002+02:00

zapach skoszonej trawy nieodłącznie połączony jest z zapachem spalin. A od Tesco wieje wiatr i przynosi smród zepsutego mięsa..

wspomnienia part 3

2011-08-08T15:13:00.005+02:00

Wejście na górę
kamienista droga, nie wiem czy to w tym samym miejscu, ale retro fotka pochodzi z lat 60 tych.

A tu szczęśliwy i uhahany dzieć na koniu. Nic to że koń drewniany i w dodatku bieg w kółko!

Kościółek św. Benedykta, otwierany tylko w czasie odpustu WielkanocnegoGórne partie fortu ledwie widoczne przez drzewa
Kopiec króla Kraka
Tropem wspomnień skierowałam się w stronę ulicy Rękawka, ale skręciłam w bok, gdzie wśród gęstych drzewek jest ukryta droga na górę, na Krzemionki. To bardzo stara droga, widać ją na przedwojennych zdjęciach. Po prostu nie było drzew ani przy drodze, ani koło kościółka. A droga idzie pod górę, po skałkach.. gdzieniegdzie widać bloki kamienne, pełniące rolę schodów. Szkoda, że nic nie widać przez gęstwinę samosiejek. Jako dziecię lubiłam wchodzić na sama górę, siadać na trawie i patrzyć na piękną panoramę, na cały Kraków leżący u moich stóp w dziecięcych sandałkach. ;-). Nigdy chyba nie zapomnę takiej sceny: było już pod wieczór. Na trawie, na samym szczycie siedzimy ja i mój mocno małoletni brat. Siedzimy przytuleni do siebie, jak dwie sieroty, tęsknie patrząc w dal. Faktycznie byliśmy osieroceni, bo mama wyjechała na kilka dni, a nasz tata jakoś nie umiał się nami zająć. W dodatku byliśmy głodni..chociaż mama zostawiła całą lodówkę jedzenia. Tylko, że ja nie umiałam, a ojcu chyba się nie chciało? bo jak inaczej wytłumaczyć fakt naszego głodu i pełnej lodówki? w każdym razie siedzieliśmy tam na górze wśród malutkich brzózek (teraz są to wielkie brzozy) i patrzyliśmy czy mama gdzieś tam nie wraca..
a panorama tutaj.
Teraz to pewnie trzeba wyjść na kopiec Krakusa, żeby miasto zobaczyć. Doszłam na górę..ufff kościółek św. Benedykta w gęstwinie drzew. Ogrodzony i obrośnięty drzewami fort Benedykt. W głębi kopiec Krakusa, dookoła wysoka trawa i wąskie ścieżki. Kilku błądzących turystów, którzy uwierzyli że mogą obejrzeć stary fort a teraz chcą tylko dojść do cywilizacji! ( tramwaj, droga jakaś? którędy???) więc miłosiernie skierowałam ich na tą samą drogę, którą przyszłam a ponieważ nie mogłam się oprzeć, opowiedziałam biednym, zabłąkanym wśród traw ludziom, jak tu drzewiej bywało.. ;-) Bo ja pamiętam z dzieciństwa, odpusty Rękawkowe, odpusty, kiedy wokół kościółka stało mnóstwo kramów i były tam wspaniałe karuzele i moja ulubiona z konikami, a tłumy szły tą stromą drogą na górę.. jak na tym zdjęciu z przed lat. Wprawdzie to zdjęcie z lat trzydziestych, ale za moich czasów wyglądało tutaj podobnie!
Przysiadłam na zwalonym pniu, zapatrzyłam sie na kopiec, a myśli moje błądziły swobodnie i daleko w czasie. Wstałam wreszcie i zostawiając wspomnienia na progu kościółka, poszłam dalej, ścieżkami wydeptanymi wśród wysokiej, niekoszonej trawy, między szpalerami z drzew, przez całe Krzemionki, do Rynku Podgórskiego i odjechałam współczesnym tramwajem nr 9, z krainy dzieciństwa. Do tej krainy jednak nie da się powrócić. Szkoda.

wspomnienia part 2

2011-08-05T12:14:00.003+02:00

Tu była mleczarnia..
A tu cukierki i korniszonki ;-))
Pożegnałam moją starą szkołę i stanęłam zastanawiając się co dalej. Wracać do tramwaju, czy może jednak pójść gdzieś jeszcze? Naprzeciw były znajome uliczki. Moja uliczka.. czyli teren walk Robin Hood'a i Zorro z niegodziwcami. Oczywiście mieliśmy łuki z giętkich witek i sznurkowe cięciwy. I szpady dla Zorro i niegodziwego kapitana. Nikt tylko nie chciał być sierżantem Garsija! ciekawe czemu? A w tym budynku na rogu, z zabitymi oknami, była mleczarnia i pamiętam jak mama posyłała mnie po śmietanę i czekoladową chałwę, krojoną z dużego bloku. Stawałam przed ladą ściskając w garści odliczone pieniążki, nos ledwie mi nad tą ladą wystawał..;-) Pani mleczarka nalewała śmietanę do butelki lub słoika, wybierając ją specjalną miarką z dużej bańki. Kupowało się na kwaterki-jedna kwaterka, dwie kwaterki to było pół litra gęstego, pachnącego płynu. Potem kroiła wielkim nożem płat chałwy i zawijała go w pergamin. Pergamin przesiąkał tłuszczem i robił się przeźroczysty, a chałwa była pyszna. Lubiłam chodzić do mleczarni, pachniało tam świeższymi serami i kwaśną śmietaną z bańki.. wracałam do domu ostrożnie niosąc cenny słoik ze śmietaną.
A tutaj, za zielonym płotkiem, był kiosk. Właściwie Kiosk. Miła i ładna pani, z jasnymi blond włosami, upiętymi w kok, sprzedawała niesamowite rzeczy. Pomijam w tym ziemniaki, buraki, pietruszki i inne takie nie interesujące towary. Ja wzdychałam do rzędu kolorowych słojów stojących na górnej półce. W każdym słoju, usypane jak stosy szlachetnych kamieni, pyszniły się cukierki. Ja kochałam cukierki o zapomnianej już nazwie, cukierki w kształcie kwadracików, przeźroczystych kwadracików w kolorze bursztynu. Kochałam je chyba najbardziej za kolor i przeźroczystość. Oprócz tego hitem były niepozorne cukierki ślazowe, uwielbiałam ich smak. No i wspaniałe landryny, słodko-kwaśne, w różnych kolorach, pokryte kolorowych cukrem pudrem, jak omszałe, barwne kamyki.
Uwielbiałam też zapach i smak ogórków kiszonych i nade wszystko malutkich, twardych korniszonów, mocno pachnących octem i przyprawami. Wydaje mi się, że za tym kioskiem był jakiś budynek..w każdym razie nie pamiętam tego komina w tle.

wspomnienia part 1

2011-08-04T17:52:00.001+02:00

widok na dolinkę
mur getta

skałki
skała samobójców..
Zachciało mi się powrócić do wspomnień z dzieciństwa, a dzieciństwo moje trwało w zeszłym wieku i w dzielnicy Podgórze. Mieszkaliśmy w kamienicy naprzeciwko Krzemionek i dostojnej szkoły (Szkoła Ludowa, ul. Limanowskiego 62 – powstała około 1908 r. na dnie nieczynnego kamieniołomu. Na fasadzie w tympanonie, umieszczony jest herb Podgórza nadany miastu w 1808 r.. Na tyłach znajduje się zachowany fragment murów getta). jako dzieciak mocno samodzielny wypuszczałam się na dalekie wyprawy, właśnie na Krzemionki. Wychodzę z mojej uliczki prostopadłej do Limanowskiego. Po lewej cmentarz Podgórski, obok tzw. dolinka, budynek szkoły i po prawej, tuż przy wylocie ul. Rękawka wejście na Krzemionki. zależnie od nastroju, szłam w lewa lub prawa stronę. Dzisiaj wracając z Prokocimia, wysiadłam przy cmentarzu i na moment wróciłam do tamtych czasów. Właściwie to próbowałam wrócić, bo świat bardzo się zmienił przez lata. Dolinka była miejscem zabaw okolicznych dzieciaków. Tutaj odbywały się dzikie gonitwy, zbiórki harcerskie, obozy łowców złota i wilków..Tutaj były najwspanialsze tory saneczkowe, a wprawnym saneczkarzom udawało się nawet dojechać do samej ulicy! (Wtedy niewielki panował na niej ruch). Niewielki teren okolony wapiennymi skałami jawił się naszym rajem, był naszą prerią, Himalajami i co tam kto chciał.. Dzisiaj jest ogródek dziecięcy. Na fragmentach zachowanego muru getta tabliczka. Jako dziecko nie miałam o tym pojęcia. Getto? nic mi to nie mówiło.. Rozglądam się wokół, z aparatem w dłoniach wyglądam pewnie jak turystka, a nie jak ktoś kto powrócił. Skałki są takie niskie..a pamiętam że były wysokie. Wspinałam się na nie, nie było to bezpieczne. Szukałam dziś pewnej skalnej półki, niedużej płytkiej jaskini, gdzie "wcieliłam się" w jednego z poszukiwaczy złota po przeczytaniu trylogii Curwooda. Wlazłam tam w zimie, czepiając się zimnych oblodzonych skałek..nie pamiętam ile lat miałam. Niestety nie rozpoznałam tego miejsca. Wyszłam z dolinki, żegnana podejrzliwymi spojrzeniami mamuś i babć w dolince. Obeszłam szkołę. Chodziłam do tej szkoły kilka lat, póki nie wyprowadziliśmy się do innej dzielnicy. Za szkołą było spore podwórko, zamknięte potężną, wapienną skałą. Nazywana była skałą samobójców. Chodziły szeptane opowieści i jakiejś takiej, co rzuciła się w dół, ponoć z powodu nieszczęśliwej miłości..takie opowieści wywoływały w nas odpowiedni dreszczyk i patrzyliśmy w górę z czcią i lękiem, hen wysoko, gdzie kończyła się ściana pod samym niebem. Obecnie teren pod skałą ogrodzony jest niewysokim murkiem i mocno zarośnięty samosiejkami. Sama skała prawie niewidoczna przez prawdziwą dżunglę. I znowu to uczucie..przecież była taka wysoka! co jest u do licha, w końcu nie urosłam aż tak dużo!

taki lajf..

2011-08-03T09:14:00.002+02:00

i marzy mi się takie coś....
Uwielbiam moją mocna, słodką poranną kawę, w czasie kiedy cały dom jeszcze śpi. Chwilę doskonałą psują mi skutecznie: odgłosy remontu dwóch budynków-jeden od północy( świder pneumatyczny), drugi od południa (potężna koparka), a ja biedna pośrodku.

piątkowy zen

2011-07-30T17:52:00.002+02:00

Chyba każdy ma swoje ulubione miejsca, prawda? Dla niektórych to będzie kafejka, dla innych galeria handlowa (galeria..pffff), dla mnie kilka miejsc w moim parku. Zawsze mam swoje miejsca, niezależnie czy to Kraków, czy szczecin, czy Łódź. Prędzej czy później pojawi się "moje" miejsce. No więc w piątek popołudniu poszłam do jednego z "moich" miejsc. Tym razem było to lotnisko, stare lotnisko, zamienione na teren spacerowy. Jest tam jedna taka ławeczka, na której lubię siadać, jeśli jest wolna. Przeważnie chętnych do siadania jest o wiele więcej niż ławek, bo ławek naliczyłam całe..cztery.
Akuratnie ta "moja" ławka była wolna, więc usiadłam. I wtedy mam taki widok przed sobą. Lubię więc siedzieć, patrzyć i myśleć..o niczym. Czysty zen i wyciszenie, spokój, powietrze, przestrzeń, chmury..niebo.
Posiedziała, podumała..poszła dalej. I co zobaczyła? niebo błękitne z wrotyczem na I planie;
kwiatki, dziwne takie,
I chmurę straszną i zawzięta, co otworzyła szeroko zachłanny pysk..
a na zakończenie, pod starą akacją czarci krąg, z małych białych grzybaczków.
Sobota obudziła mnie deszczem szumiącym za oknem, zimnym dniem, więc spędziłam ją w domu, dzieląc czas między książką a komputerem. Też tak można, czyż nie?

takie tam..

2011-07-28T17:00:00.001+02:00

Pisać, nie pisać? oto jest pytanie.
terapia która teraz przechodzę nie pozwala mi na wiele rzeczy. Nie mogę jeść surowych warzyw i owoców i cierpię z tego powodu nad wyraz..
nie mogę też nabiału typu maślanki, kefirki, białe sery..też cierpię.
Codziennie udaje się w długa podróż na drugi koniec miasta, codziennie odczekuję w kolejce na swoją kolejkę. Czasami bywają poślizgi do godziny lub więcej. Czekamy cierpliwie, każdy zatopiony w sobie, brak życia towarzyskiego w takich miejscach ma swoje zalety. Mam ze sobą książkę i nie waham się jej używać. Kiedy wywołują moje nazwisko idę grzecznie do przebieralni i potem do miejsca właściwego, gdzie jestem poddawana kojącym i leczącym, uzdrawiającym promieniom.
Sam zabieg trwa może minutę lub dwie, dojazdy i oczekiwanie to ok. 3 godziny razem. Każdy dzień taki sam, dni zlewają się w jeden, nie wiem już bez patrzenia w kalendarz jaki to dziś dzień? Aha, trzeba nabyć program Tv..
Aparat leży grzecznie na półce, nie mam melodii, nie mam natchnienia do robienia zdjęć, choć tak, mam w planach kilka plenerów, odkładanych z dnia na dzień.
Coś się stało z motywacją, poszła, uleciała nie podtrzymywana, nie zachęcana. No bo po co robić zdjęcia? Po co upamiętniać takie dni bez sensu? tak wiem, powinnam myśleć pozytywnie, powinnam z zapałem oddawać się różnym interesującym zajęciom, powinnam śpiewać radośnie od rana jako ten skowronek na wiosnę, uśmiechać się do siebie. Co by mi sprawiło prawdziwa przyjemność? zakupy. O właśnie. Chciałabym kupić sobie mnóstwo nowych rzeczy, wszystkie nowe rzeczy, a stare wyrzucić, oddać, wymienić, zrobić potlacz, masakrę, spalić na stosie, żeby już nigdy nie wróciły. Tylko tej kasy brak..

pytajnik

2011-07-27T13:58:00.002+02:00

W ciągu dnia chce mi sie spać, w nocy zasnąć nie mogę. Co jest nie tak z tym światem????

nagrodzonam

2011-07-24T16:50:00.002+02:00

Wzruszonam bardzo wyróżnieniem od Stardust..
wzruszenie hamuje mi potok elokwencji, sprawia, ze słowa me błahe, oddech przyspieszony, tedy szybko, aby się nie udławić:
oficjalne warunki spełniam:
1. Podziękować osobom, które wyróżniły mojego bloga.
2. Wkleić znaczek wyróżnienia do bloga.
3. Wytypować 16 osoby, które ja wyróżniam i zawiadomić je na ich blogach.
4. Napisać o sobie 7 rzeczy, których jeszcze czytelnicy bloga o mnie nie wiedza.
16 blogów nie wytypuję, bo wszystkim tym które mam w ulubionych, nagroda jak najbardziej przysługuje, więc proszę brać, wklejać i bawić się:)
ale kilku blogom należy się szczególnie, więc jednocześnie polecając te blogi, typuję:
dla Emmy
tam gdzie mieszkają Wookies
Kopaczowi
dobrej maszynie do pisania
słowa malowane
scovron
Voluś
Emmie w podróży
najtrudniejsze zadanie na koniec; aż 7 rzeczy napisać..
no to do dzieła!
1. Będąc mała dziewczynką chciałam być Indianinem ( nie mylić z Indianką!)
2. W podwórkowych zabawach odgrywałam role: Tarzana, Robin Hood'a, w porywach Wilhelma Tella i Zorro.
3. Potrafiłam zrobić całkiem dobry łuk i kuszę (że nie powystrzelaliśmy sobie oczów na tym podwórku, to cud boski..)
Trzy już poszły..
4. Ok, lubię biżuterię ze srebra i kolorowych kamieni, ale rzadko ją noszę
5. Uwielbiam kupować bieliznę, buty oraz torebusie
6. Lubie oglądać filmy i seriale SF i fantasy i czytać książki z tej samej tematyki.
7. Nie wyobrażam sobie życia na ziemi bez dobrej herbaty
Więcej grzechów nie pamiętam i mam nadzieję, że pozostałe zostaną mi darowane..

takie tam..

2011-07-22T15:55:00.002+02:00

Nigdy nie będę osobą znaną, cenioną, lubianą, podziwianą przez tłumy, nigdy nie będę celebrytką (nienawidzę tego słowa!!). nie mam miliona wielbicieli na fejsbuku, ani na gugluplus, nie wielbią mnie tłumy..
Coś sobie nizam w tym moim życiu, przeważnie nizam dni na sznureczkach tygodni i miesięcy, a miesiące na grubszych sznurkach, potem wieszam je w schowkach jak sznurki suszonych grzybów i zapominam. Czasem do nich zaglądam w poszukiwaniu konkretnego dnia lub tygodnia, czasem jest już za późno, jak stare grzyby straciły aromat, albo co gorsza zjadły je mole. Niektóre dni zasuszyłam między stronami książek, jak kwiaty czy listki, wciąż tam leżą coraz bardziej kruche, coraz bardziej blednące, pozbawiane koloru przez mijający czas. Niektóre sznurki są kolorowe, a ja chciałabym nizać głównie dni jak bursztyny, mieniące się złotem, albo szafiry, rubiny, szmaragdy.. a nie takie bezbarwne, chropawe kamyki.
Ogólnie wszystko mi się wydaje bardziej interesujące niż ja sama i to co robię, a wiem, że mówię prawdę, bo często nudzę się sama ze sobą. Dlatego robię wszystko, żeby o sobie zapomnieć.
Oglądam filmy, seriale.. identyfikuję się z bohaterami, żyję ich życiem (niestety coraz gorzej z serialami, doprawdy już nie wiem co oglądać..). Ostatnio, z dużą przyjemnością serial Bored to Death. Na początku byłam niechętna, jednak z każdym odcinkiem, zaczyna mi coraz bardziej "smakować". Skromny, prosty, lekki, inteligentny, subtelny. Liczą się szczegóły, gesty, dialogi; drobne przyjemności, które zazwyczaj umykają, przygniecione przez ciężar tematu w innych superhitach. Zachwycam się dialogami, trochę surrealistycznymi i skręcającymi w przedziwne koleiny. Każdy z głównych bohaterów jest nieco "pokręcony", w dodatku mocno "niegrzeczny"(piją alkohol i palą trawkę!!) . Historie przedstawione w kolejnych odcinkach są proste, przejrzyste, opowiedziane własnym, spokojnym tempem. I właśnie to wolne tempo + dialogi, nadają cały urok serialowi. Sytuacje, czasem absurdalne, pokazane są w bardzo naturalny sposób. A do tego świetna piosenka tytułowa w wykonaniu Coconut Records z ładnym graficznym i animowanym intro. :-))
Jonathan, autor jednego hitu, chwilowo bez weny twórczej i niemożności napisania drugiej książki, postanawia zarabiać na życie, jako nielicencjonowany detektyw. Całą swoją wiedzę czerpie z detektywistycznych książek, a za wzór służy mu detektyw Marlowe. Udaje mu się rozwiązać kilka spraw, przy okazji poznał wielu "dziwnych" ludzi i wiele dziwnych miejsc. Dla mnie, dziwne jest to, że nie pisze o swoich sprawach "kryminalnych", zamiast męczyć się nad książką, która jakoś wybitnie mu nie leży*. Mógłby je wydawać w odcinkach, bo każda sprawa to taka malutka perełka. :-) Minusy? każdy odcinek to pół godziny, a jest tych odcinków niewiele..
*tak mi przyszło do głowy..zawsze myślałam, że najpierw pisze się książkę, albo przynajmniej wie się co ma być w tej książce, a potem wydaje. Jonathan ma tytuł, termin i ma napisać książkę o czymś tam. Tylko że kompletnie nie ma natchnienia, gorzej, nie ma pojęcia co ma właściwie napisać w tej książce.. a termin narzucony przez wydawcę się zbliża i powstaje nawet projekt okładki..

deszczowo

2011-07-20T13:02:00.003+02:00

burzowo sie zrobiło. Całą noc lało i huczało, zacinało, szumiało, spać nie dało..W ciągu dnia trzeba łapać chwile między kolejnymi chmurami, a chmury sa mocno napęczniały wilgocią i chętnie deszczem raczą ziemię. Potem już lżejsze ruszają w dalszą drogę, po drodze wilgoć łapią i znowu od nowa inne okolice doświadczają ich dobrodziejstwa.
Zdjęcia samego deszczu sa nieciekawe, chmury akurat mało widowiskowe, więc tylko kwiatki.
Moje zycie towarzyskie ostatnio koncentruje się głównie w poczekalni służby zdrowia, więc nie chce mi się o tym pisać..

prawda?

2011-07-20T08:14:00.001+02:00

Hi from Harold's Planet - this is your daily cartoon

Our main website is here:www.haroldsplanet.com
The Harold's Planet archive is viewable at http://harolds- planet.blogspot.com/
Your address was subscribed to this daily cartoon. You can unsubscribe at www.haroldsplanet.com.

Copyright Last Lemon Productions Ltd. 2011. Haroldsplanet is a registered trademark.
If you wish to unsubscribe from this mailing list, please click on: http://www.haroldsplanet.com

myślę

2011-07-17T11:50:00.001+02:00

tak sobie myślę, jaki powinien być RAJ? (Eden, jak kto woli..)
i czy będę mogła trochę się upiększyć? żeby czuć się w tym raju szczęśliwą?

takie tam..

2011-07-15T15:46:00.002+02:00

Co tam u Was? bo u mnie nic ciekawego. Upalne dni nie sprzyjały żadnym ciekawym spacerom ani innym imprezom, spędziłam je w domu, za zamkniętymi drzwiami i okami. Żeby się nie nudzić, testowałam dla rozrywki i wiedzy Google plus. Trzeba poznawać nowe ustrojstwa, prawda? jakby ktoś chciał zaproszenie to na priv..
Sen miałam.
Duży budynek. W budynku mnóstwo sal, korytarzy..jasne chłodne wnętrza. takie nieprzyjazne. Szłam pustymi korytarzami, światła odbijały się w błyszczącej posadzce. Głośno stukały obcasy moich butów (choć normalnie chodzę w cicho chodliwych butach). Przechodziłam od sali do sali. Wiedziałam ze muszę tak iść, nie czułam strachu ale przymus. w końcu trafiłam na pomarańczową ścianę, z bardzo wąskim przejściem. Gdybym była grubsza, nie przecisnęłabym się. Przeszłam. Znalazłam się w sali bez okien. Na środku stało coś w rodzaju łóżkostołu, z czerwoną poduszką. Koło tego ustrojstwa stało kilka postaci, nie widziałam ich wyraźnie. Podeszłam i położyłam się na tym czymś, z głową na czerwonej poduszce. Patrzyłam w górę, na sufit z mnóstwem okrągłych lampek, świecących jak gwiazdki na niebie.. postacie kręciły się obok, coś tam mówiły w niezrozumiałym żargonie, czasem czułam dotknięcia, muśnięcia ich rąk. Nie bałam się, wiedziałam, że tak musi być. Patrzyłam w te lampy..i nagle zrobiło się bardzo jasno i .. wstał świt.

poddałam się

2011-07-13T15:00:00.002+02:00

No i zostałam pokonana, no i nie mogłam sie oprzeć..czerwone sandałki firmy ecco stoją już grzecznie w mojej szafce. Dla usprawiedliwienia sie przed sama sobą (no bo przed kim?) powiem, ze czerwone już dawno za mną chodziły, jeszcze śnieg leżał na chodnikach! a teraz przeceny no i uległam..
Zaczynam wierzyć w magię kolorów. Od dłuższego czasu najlepiej się czuję otulona kolorem niebieskim i czerwonym. Kolory zdrowienia? Kolor niebieski ? niebieskie jest niebo:-)
Kolor czerwony, barwa życia.

ech..

2011-07-12T19:21:00.002+02:00

nie potrafię..nie potrafię wyjśc z domu bez aparatu
nie potrafię sobie odmówić ładnych butów
nie potrafię sobie odmówić torebusi..
a tu proszę..przyjrzyjcie sie temu zdjęciu..czy widzicie coś więcej, niż tylko kilka liści?

niedziela

2011-07-11T18:53:00.002+02:00

z góry

zbiornik na szczycie
wieża przekaźnikowa
bliskie spotkanie trzeciego stopnia..
Tak dziwnie..dziwnie tak po takiej ładnej niedzieli znowu wrócić co normalności.
Niedziela była rewelacyjna. Krótki ale absolutnie fantastyczny wypad poza miasto, na górę Żar. Góra mieszka w Beskidzie Małym, przegląda się w Jeziorze Międzybrodzkim. Na szczycie góry znajduje się zbiornik wodny elektrowni, ze szczytu góry rozciąga się panorama na Jezioro Żywieckie, pasmo Magurki Wilkowickiej i Hrobaczą Łąkę. Od 1979 roku na górę można było wjechać drogą asfaltową, jednak aktualnie jest to zakazane. Wjazd na szczyt możliwy jest uruchomioną w 2004 roku koleją linowo-terenową z Międzybrodzia Żywieckiego. Gdyby nie to, szczyt zostałby rozjeżdżony na wszelkie sposoby.
To takie ogólne info.
Wjechaliśmy samochodem dość wysoko. Potem największą atrakcja-kolejka linowa. Kolorowy żółty wagonik. Pełen ludzi. Bez przewiewu. Temperatura w środku? wg. mnie ok 40 stopni. Misiakowi nie przeszkadzało, był przeszczęśliwy.
Na górze chłodniej. Wieje wiatr..temperatura świetna:)
Widoki wspaniałe. Szkoda tylko że widoczność ograniczona przez niebieskawą mgiełkę co robi zdjęcia nieostrymi. Trudno..
na górze tłumy ludzi, a każdy przyjazd kolejki wypluwa kolejną gromadę. Atrakcje. Stoisko ze słodyczami. Stoisko z oscypkami na ciepło i zimno. Budki z piwem i grillem. Tor saneczkowy latem i zimą. Oraz bezpłatne widowisko; czyli startujące paralotnie.. Ludkowie siadają na zboczu i patrzą, komentują, fotografują, co czyniłam i ja ;-))
zdjęcia na Picassie.
A nad wszystkim góruje maszt przekaźnika. W stojącym obok masztu budynku znajdowała się wcześniej stacja meteorologiczna, teraz jest tam restauracja..wszędzie gra muzyka i coś miga..
Po zjeździe wagonikiem Misiak poszedł zobaczyć dinozaura. leży sobie taki triceratops i zerka wybałuszonym okiem na wszystkich. Misiakowi się podobał :)
To tak w skrócie. Najważniejszy dla mnie był po prostu wyjazd z Krakowa. cieszyłam się jazda i widokami za oknem, cieszyłam się kolorowymi paralotniami i wiatrem na szczycie. Nawet kupiłam krówki o różnych smakach, na jednym stoisku! taki wycieczkowy nastrój..
a dziś? normalność, codzienność..

diariusz

2011-07-09T11:35:00.002+02:00

Dostojnie kroczące

Rudy seter ładnie zagrał kolorem

Sobota. Po dusznym, upalnym i pokropionym deszczem piątku, przyszła sobota. ale najpierw piątek, rozpycha się łokciami i krzyczy; najpierw ja, ja! No dobrze. Piątek. Pod znakiem kontaktów ze służbą zdrowia ( służbą; hehee, komu oni służą???) i zakupów. Ten drugi znak przyjemniejszy, szczególnie że wszędzie sezonowe obniżki i nagle mnóstwo fajnych rzeczy stało się dostępnych. Przecenione sandałki, klapki, klapeczki, ciuchy..nic tylko brać i kupować! Nic to.. nie dam się wciągnąć w te szaleństwa, zamówiłam natomiast nowe szkła, czyli okularki, plastyki tzw. fotochromy, bo światło mnie razi.. To jest mój podstawowy zakup!
No więc wróćmy do soboty, który cichutko i skromnie czeka na swoją kolejkę. Sobota zjawiła się niespodziewanie i wcześnie. Koło 6 rano zrobiła mi pobudkę świecąc w oczy i głośno krzycząc, a właściwie śpiewając, przy pomocy jakiegoś ptaszka, co darł dziób głośno i wyraźne nad moim łóżkiem. Tzn. gdzieś na balkonie, albo jeszcze dalej, ale miałam wrażenie, że siedzi na mojej poduszce i treluje prostu w prawe ucho. Bo na lewym spałam.
No i nie udało się zasnąć.. poprzewracałam się z boku na bok jakieś 40 minut i wstałam. A jak już wstałam, to trzask-prask; kawa, plecak, aparat, klucze i poooszła!
Niedaleko, bo w najbliższe zieleńce, ale o tej porze te zieleńce żyją sobie własnym życiem, całkiem inne..
Świat błyszczący od rosy, odświeżony po nocy, pachnący.. Rosa wszędzie; na trawie, na liściach, na mnie przy okazji.. idę przez łąkę wąską ścieżką, rosa spada mi na bose stopy chłodnymi kroplami. Przypomina to dotknięcia zimnymi, mokrymi noskami stada szczeniaków:-)). Wchodze w zagajnik akacji.. Pomiędzy drzewami pozostały tajemnicze, zwiewne mgiełki.
Na jarzębinach czerwienieją korale.. już prawie czerwone. Jest cicho, tylko ptacy śpiewają..
dobrze zaczął sie ten dzień. Teraz trzeba tylko przetrzymać fale upału, wizytę rodzinną na przyjęciu imieninowym u cioci, nockę i jutro; jutro może będzie wycieczka.. wycieczka za miasto! puk, puk, żeby nie zapeszyć!

Spacer wieczorny

2011-07-08T09:22:00.004+02:00

Znacie takie stan zachwycenia bez konkretnego jakiegoś powodu?
Wczoraj właśnie mnie dopadł taki ogłupiający stan..
Poszłam wieczorem na spacer, na stare lotnisko. Pod wieczór, kiedy żar i duchota nie były już takie uciążliwe. Słońce dawało taki ciepły bogaty blask i nie prażyło już tak bardzo. Szłam sobie skąpana w blasku i zachwycałam się jak głupia:-))
A to blask słońca na pniach akacji, a to młody człowiek spacerujący z rodziną i otoczony chmura baniek mydlanych..strasznie żałowałam, ze byłam bliżej, zoom nie oddaje całkiem tych bajkowych efektów. Nie widać na zdjęciu, że banieczki błyszczą i mienią się barwami tęczy. Oko moje to widziało, ale aparat nie.. więc musicie mi uwierzyć na słowo!
A zwykłe ogrodzenie nieco skorodowane, które błysnęło pięknym kolorem? Na zakończenie spaceru zwiedziłam cmentarzysko starych samolotów, skąpanych w ostatnich promieniach słońca. Gdyby nie ta aura i światło pewnie byłoby mi przykro patrzeć na zniszczone wraki, ale wczoraj nie miałam takiego wrażenia. A wiecie że samoloty też mają dusze?
Chmury układające się w przedziwne kształty; laguna z błękitnym jeziorem, w sam raz dla mnie albo struś uciekający przed drapieżnikiem psowokotowatym jakimś, a wszystkiemu przypatruje się obojętny młodziutki księżyc..
taki to był wieczór, zakończony jak zwykle filmowo.
Pozdrawiam Was o poranku! zobaczymy co przyniesie kolejny dzień.

bardzo osobiste

2011-07-07T08:33:00.002+02:00

Choroba zostawia na mnie piętno. Niby niewidoczne, ale jednak. Nie czuję się już pełnoprawną osobą. Trudno wytłumaczyć o co chodzi z tą pełnoprawnością. Może tak; jest to coś w rodzaju bycia człowiekiem niewidzialnym towarzysko. Czymś w rodzaju pariasa, może bez tych negatywnych objawów, bo nikt ode mnie ze wstrętem lub strachem przed skalaniem się nie odsuwa, ale ja czuję wszędzie dystans i jednocześnie sama ten dystans ustawiam.
Żyje teraz trochę w innym wymiarze. Czuję niewidzialne kraty wokół mnie, niewidzialnych strażników i ich badawczy wzrok. Czasem słyszę śmiech, śmiech typu: nie myśl sobie, że się wywinęłaś! To oni mi dyktują co mogę a czego nie, a ja dodatkowo nakładam na siebie dodatkowe ograniczenia.
Jak to się przekłada na rzeczywistość?
Powoli znikam z życia towarzyskiego. Odsuwam się od ludzi, nie chcę ich pytań typu: jak się czujesz, kiedy pełny powrót do zdrowia? i tego wzroku, tych niewymówionych pytań i obaw w ich oczach. Nie mam czegoś takiego jak pełny powrót do zdrowia. Jest operacja, jest profilaktyka i
są okresowe badania; tego im nie mówię. Wolę widzieć jak wygładzają się ich twarze, jak znika niepokój z oczu.
Zamykam się w sobie. Przyzwyczajam się coraz bardziej do powierzchownych kontaktów i wiecznego uśmiechu na buźce. Tak, jest dobrze, tak, ja też was kocham.
I co ważniejsze; mam uczucie, że nie mam prawa, właśnie nie czuję się uprawniona do czegoś innego. Zamykam się więc w moim świecie i nie chcę wciągać do niego nikogo.
A poza tym tęsknię do lasu. Och jak bardzo tęsknię...

literatura

2011-07-05T18:31:00.002+02:00

uciekłam w ostatniej chwili :-)
Mam sporo czasu. Jakaś infekcja żołądkowa na spółkę z pogodą usadziła mnie w domu; teraz oglądam rożne stare filmy, czytam stare książki; powrót do przeszłości absolutny!
Od kilku wieczorów na tapecie Kroniki Narnii. Pewnie pod wpływem filmów, postanowiłam wrócić do tych książek, czytanych może nie w wieku dziecięctwa, ale jednak we wczesnej młodości. Pamiętam, że wtedy bardzo mi się podobały i czytałam je w kółko po kilka razy..
Z lekką obawą tedy, odkurzyłam cienkie tomiki, stojące na półce z dzieciową literaturą i zabrałam się do czytania.
I niestety i szkoda i ach..
Nie wytrzymały próby czasu. Może to wina tłumaczenia? Styl przypominający szkolne wypracowania. Strasznie to jakieś powierzchowne. Rozterki bohaterów określone kilkoma słowami typu: było mu smutno, ale szybko się pocieszył, był paskudny ale postanowił być lepszym i takim się stał. Żadnej głębi, żadnych normalnych dialogów.. Choinka, może ja za stara jestem na takie książeczki? ..
Powiem tylko: szacunek dla twórców filmów. Więcej w nich uczuć i głębi niż w książkach.
A poza tym. Podobał mi się świat Narnii i nadal podoba. Miejsce gdzie mogli żyć i ludzie i mówiące zwierzęta oraz postacie z mitów i legend, mocno działało na wyobraźnię. Podobały mi się tańczące drzewa, no i przecież wiadomo, że drzewa mają dusze jak każdy inny..
Nie zgadzałam się tylko z autorem w jego przekonaniu, że "synowie i córki Ewy", tylko z racji bycia ludźmi, byli jako jedyni uprawnieni do rządzenia tym krajem, ale cóż..taka wola i przekonania autora.
No i nie pogodziłam się z końcem Narnii, więc wykluczyłam ostatni tom i zapomniałam o nim. Dalej kurzy się na półce i dobrze mu tak!
#
A co poza tym? W przerwie między dwoma naprawdę ulewnymi deszczami, wyskoczyłam na spacer. Chodziłam sobie po puściutkim parku i podziwiałam czysty, umyty świat. Zieleń znakomicie odświeżona i intensywnie zielona, ścieżki asfaltowe czyściutkie i spłukane, ścieżki między trawami wymyte i ubite :-)
Fajna gra świateł cień pod drzewami i jasny blask dnia w głębi. I malownicze chmury pomykające szybko po niebie, popędzane przez wiatr chyba z ADHD!
Chodziłam, i jak często mi się to zdarza kiedy jestem sama, gadałam sama do siebie. I nagle zaczęła mi się pojawiać w głowie piosenka. Nie melodia, nie, nigdy w życiu nie stworzyłam swojej melodii! ale na melodię już znaną i lubiana zaczęły się podkładać słowa, słowa o lecie..Niestety nie miałam na czym napisać, nie miałam telefonu żeby sobie nagrać, słowa się pojawiły, zrymowały i znikły..
Nie było to całkiem tak jak pamiętam, nieudolne to i w ogóle.. ale nastrój się liczy i to, że tak nagle pojawiły się w mojej głowie.
Lato, lato deszczowe
lato pachnące miętą
lato pełne tęsknoty..
lato nie moje
dzień przemija, ucieka przed nocą
noce bezsenne, noce nieprzespane
obcy ludzie, obce miejsca,
stukot obcasów siostry oddziałowej
tak przemijasz moje lato.

mokro..

2011-07-04T15:57:00.002+02:00

no i jak to? Jakże to żeby tak padało i padało a od czasu do czasu lało?
wprawdzie przespałam wczorajszy dzień półprzytomnym snem, bo jakas infekcja raczyła mnie odwiedzić skłaniając do diety i narzucając gorączkę, ale dzisiaj deszcz mi przeszkadza. Nie lubię jak jest mokro, zimno i wyjść nie można..
Ale za to kupiłam sobie czerwony parasol..
Jesiennie się zrobiło...

powrót do przeszłości?

2011-07-02T11:02:00.003+02:00

Retro fotki, brakuje współczesnej, ale kto by tam chciał ją pokazywać.. młodość, wielkie nadzieje, wielkie marzenia..
Wczoraj padał deszcz..
***
Notka u Małej Mi sponsoruje moją:
cofnąć się w czasie zachowując wiedzę i wspomnienia?
ciekawe by to było..
Gdybym mogła przewidzieć..
Nie poszłabym na etnografie, tylko na jakieś studia o reklamie, fotografii i grafice komputerowej
Nie wiązałabym się z tym facetem, tylko z kimś innym
Nie mieszkałabym w tym mieście, tylko po studiach wyjechała całkiem gdzie indziej..
Tylko, czy wtedy to wciąż byłabym ja?
Inne studia? nie było takich, jakie chciałabym mieć skończone teraz.
Inny facet? ale nie byłoby moich dzieci, tylko całkiem inne!
Inne miasto? kto wie co by się mogło zdarzyć i jak potoczyłoby się życie..
Całe moje życie i wszystkie wybory, nieważne dobre czy złe, maja swoje konsekwencje. To wszystko ukształtowało mnie, taką jaka jestem.
Nie jestem jednostka wybitną, ale mam w sobie sporo rzeczy które lubię, które mnie określają i dzięki którym wiem, że ja to ja..
Moje życie, moje uczynki wpływały i wpływać będą na uczynki innych ludzi. Wciąż mam wiarę, że każdy ma swoje miejsce na planszy tego świata, a jedno pociągniecie czy szarpnięcie, pociągnie sznurek w okienku misternej sieci, która tworzy teraźniejszość i kształtuje przyszłość..
Może tylko bardziej bym dbała o swoje zdrowie i jednak chodziła pilnie na pewne badania profilaktyczne. Byłabym zdrowsza i piękniejsza. ;-)

nic nowego

2011-06-30T10:07:00.003+02:00

a co tam u Was?
wczorajszy dzień bardzo dobry, pomijając wcześniejszy deszcz i duchotę.
Wyjazd na Kazimierz, wernisaż w Starej Synagodze, spotkanie z wieloma znajomymi, niektórymi po latach..ach dobrze wyglądasz!ach nic się nie zmieniłaś/eś, praca, urlop, zwolnienie, emerytura ( niepotrzebne skreślić) dobrze Ci służy! Atmosfera serdeczności, radości, jak zwykle przy takich okazjach. Po części oficjalnej obaliłyśmy z koleżanką ze studiów, flaszkę dobrego czerwonego, wspominki przeplatając najnowszymi wiadomościami i czułam się świetnie, bez skrępowania pławiąc się w tej dobrej atmosferze wspomnień. Do domu wróciłam późno (ach już 18!) wg mojej mam, która dzwoniła do mnie na komórkę, oczyma wyobraźni widząc swoją córkę gdzieś tam skrajnie wyczerpaną i leżącą chyba na chodniku i miała pretensje o nieodbieranie telefonu..niektórzy mają doprawdy zbyt bujną wyobraźnię karmioną telewizyjnymi wiadomościami. Raczej nie do mnie jednak dzwoniła, a tajemnicą nierozwikłaną jest do kogo, więc zarzuty nieodbierania telefonu uznałam za bezpodstawne.
Coś mnie nosi, staram się wykorzystać czas póki nie zacznę terapii, bo przecież nie wiem jak się wtedy będę czuła i czy będzie mi się cokolwiek chciało. Więc nosi mnie :-))
W planach mam jeszcze wystawę do fabryki Schindlera i kto wie co..
W każdym razie zrobiłam trochę zdjęć wczoraj, ale raczej znajomym niż samej wystawie, trochę kadrów w Synagodze, która jest najpiękniejszym obiektem na Kazimierzu. Miłego dnia dzisiaj!

Harold znakomicie trafia w nastrój!

2011-06-29T09:45:00.001+02:00

czyż nie tak jest?

notka z automatu

2011-06-28T12:16:00.002+02:00

Idę z duchem czasu..postanowiłam opublikować notkę korzystając z adresu mailowego.
No więc, o czym to ja chciałam?
Może od samego ranka:-)
Pan elektryk (prywatnie Grzesiu) zjawił się dokładnie o 6.34. Dobrze, że ja obudziłam się o 6 rano i wstałam, bo skoro nie śpię, to wstaję.
Zdążyłam tedy z ablucjami, z poranną kawą, a o godzinie 7 rano było już po wszystkim, wtyczki i kable poprawione, dokręcone..
Położyłam się znowu, ale nic z tego. Po półgodzinnym kręceniu i szukaniu miejsca wstałam i zrobiłam drugą kawę. A rodzina słodko spała..Na szczęście miałam trochę robótek ręcznych, więc cichutko się nimi zajęłam.
Rano było piękne błękitne niebo i słońce świeciło mi prosto w kuchenne okno. I było tak ładnie i świeżo.. Niestety nagle powiał wiatr, nagle spędził ciężkie bure chmury i teraz jest ciemno i smutno i jesiennie..
A prognoza przewiduje zachmurzenie i opady deszczu. :-/
I co tu robić z tym tak pięknie rozpoczętym dniem? Oprócz siedzeniu w necie i czytaniu?
Dobrze, że jutro w perspektywie wernisaż na Kazimierzu, w ramach Festiwalu Kultury Żydowskiej.
A men nie odzywa się. I tego to już nie rozumiem. Zrobić komuś źle i potem nawet nie spróbować tego naprawić? Chyba się mocno pomyliłam. Szkoda.
update
opcja działa, tylko inaczej, bo nie zawsze z sensem formatuje! więc trzeba chyba ręcznie poprawiać..

newsy

2011-06-27T17:07:00.003+02:00

1. Wrzuciłam blokowisko na picasse
2. założyłam bardzo tajny blog, tak tajny że nie pamiętam jak sie do niego logowałam
3.Była ładna pogoda i poszłam na długi spacer
4. jutro koło 7 rano (!!!!!) przychodzi elektryk
5. więcej grzechów nie pamiętam
6.Ogólnie-nie jest dobrze, jest bardzo średnio z tendencją do spadania.

film

2011-06-26T16:48:00.002+02:00

Wczoraj obejrzałam Noc w muzeum nr 2. Pierwsza bardzo mi sie podobała, niestety druga.. słaby film; niestety osoba Stillera też nic nie pomogła. Nieudana próba odgrzania kotleta z pierwszej części - mierny scenariusz, humor praktycznie żaden, bo jakoś nie bawiły mnie gadki niby śmieszne, złego faraona, histerycznego Napoleona i innych..
Brakowało tego całego uroku i różnorodności dziwnych postaci z pierwszej części. Szkoda.
Kołem ratunkowym stały się przyzwoite efekty i niezła obsada.
A dziś sesja foto z blokowiska. Na razie w aparacie.

takie tam..

2011-06-25T15:36:00.002+02:00

Widok z n-tego piętra..
w dół blokowisko

koteczek

Dlaczego mam poczucie winy po zjedzeniu pół tabliczki czekolady?
Takie pytanie retoryczne..odpowiedzi zawisają w powietrzu i nie dochodzą do mnie.
Dzień jak co dzień, sobota, poranne zakupy, nie zapomnij o truskawkach i pomidorach, głównych składników moich posiłków.
Chmury napęczniałe deszczem szybko ustępują miejsca białym obłokom, słońce i już na horyzoncie wykwita kolejny cumulus, niosący w sobie zapowiedź opadów. Szybko jak na filmie o przyspieszonych klatkach.
Monotonię dnia przerywa wyjazd w stronę Nowej Huty, na blokowisko, gdzie mieszkają dwa koty z moją kuzynką, obecnie rajdującą po Bieszczadach. Koty trzeba nakarmić napoić i wywietrzyć mieszkanie. taka konieczność.
Tylko jeden kot czeka pod drzwiami. Drugi nie lubiący obcych znikł gdzieś w jakiejś kryjówce. Nasypiemy karmy do miseczki. Nalejemy świeżą wodę. Otworzymy balkon i podlejemy kuzynkowe kwiatki. Kuzynka mieszka wysoko i świat z tych wysokości jest inny.
Teraz czas na filiżankę kawy i kawałek czekolady. Tej z całymi orzechami laskowymi. Kawałek dziwnie zamienił się w pół tabliczki, co wywołało we mnie wspomniane na początku poczucie winy.

codziennik

2011-06-23T16:01:00.006+02:00

ulica Kanonicza, dziwnie pusta.

Ogródek Ukraińskich Smaków, na pierwszym stoliku leży mój plecaczek :-)
Część restauracyjna. Jedzenie bardzo dobre, piwo również!
***
Wczoraj zrobiłam sobie wycieczkę po Krakowie (link tutaj ). Nie czułam się komfortowo, bo wciąż dusiłam w sobie żal i złość na pewnego mena, który sprawił mi duży zawód. Powoli jednak uspokajałam się, chodząc rozpalonymi wprawdzie, ale może dlatego pustawymi ulicami starego miasta. Aparat oczywiście pod ręka, a nawet w ręce, bo obiecałam komuś albumik z widokami Krakowa, więc uzupełniam archiwum. Ale nie o tym chciałam. Kiedy tak sobie chodziłam, powoli, spokojnie, statecznie, uderzyła mnie myśl, że strasznie dawno tak nie chodziłam! Nie pamiętam kiedy miałam na to czas. Codziennie rano do pracy, codziennie popołudniu do domu, codziennie tymi samymi ulicami, co z tego że pracuję na Rynku? Przez 5 dni roboczych w tygodniu, ileś tam dni w miesiącu, ileś tam dni w roku, ileś tam dni w kolejnych latach, Rynek o różnych porach roku, wiosna, lato jesień, zima..coraz mniej widzę, coraz mniej doceniam... a wczoraj? nie śpieszyłam się nigdzie, czas przestał istnieć. Miałam chęć skręcić w boczną uliczkę? proszę bardzo! Skręciłam, obejrzałam, uwieczniłam co chciałam i spokojnie wróciłam na starą trasę. Poczułam się jak turystka w rodzinnym mieście ;-). Dziwne uczucie!!
A potem miłe spotkanie w kawiarni na Kanoniczej, pod tytułem Ukraiński Smak. Nie wiem czy te smaki były tam naprawdę ukraińskie, ale lody były przepyszne ( z malinami, ech poezja..), słońce nie prażyło pod parasolami, obsługa bardzo miła..Pogadałyśmy z kuzynką o dawnych i obecnych czasach, wyraziłyśmy parę życzeń co do czasów przyszłych, wypiłyśmy kawę mrożoną.. Było fajnie :-))
Już dawno z nikim tak sobie nie siedziałam, gadając o różnych rzeczach, wspominając. A potem bez pośpiechu oglądając i komentując różne wystawy sklepowe po drodze, a głównie te z biżuterią, poszłyśmy sobie spokojnie do domu, ja do swojego, ona do swojego..
Dzisiaj spokojny leniwy dzień..trochę czytania, trochę szwendania.. miało być inaczej, miało być ciekawie, wycieczkowo..
A jeśli chodzi o tego mena... złość mi przeszła, ale żal i zawód mi pozostał. I długo pozostanie, bo ugodził mnie ten men dość boleśnie. Wyciszam telefon i nie reaguję na jeden konkretny sygnał. Nie mam ochoty. Howgh!

update

2011-06-21T15:56:00.004+02:00

A tak na prawdę, to nie wiem co się dzieje.. niby wszystko jest w porządku, niby wszystko jest normalnie.. mam plany na kilka spotkań.. o, na przykład jutro; kawa czy coś tam z kuzynką w ukraińskiej. Za dni kilka wernisaż na Kazimierzu. Jeszcze dalej? Proszę bardzo: imieniny koleżanki z pracy, potem imieniny u cioci..
prawda?
ech, przecież wiadomo, że nie o to chodzi..nie chodzi o to! nawet polepszacze nastroju nie działają; nowa torebusia, nowe sandały..
chodzi o to, że jestem cały czas tutaj i teraz i wciąż czekam..terapia rozpocznie się za prawie miesiąc, w trakcie nie mogę się ruszyć z miasta, aż do września. A czy na tym się zakończy? nie wiem, powiedzą bogowie z Białego Olimpu.
A dziś o poranku, przychodzi baba do lekarza, a tam na ścianie jej zdjęcia!
Prawdziwie! pani doktor zrobiła odbitki z kilkunastu moich zdjęć, same kwiatki, wiewiórki, radosne obrazki i powiesiła w antyramie na ścianie poczekalni. Miłe to..
Ale to właściwie straszne, że od pewnego czasu moje życie toczy się wciąż od lekarza do lekarza, od chirurga do internisty, do psychologa..
Ktoś ważny się zapowiedział na dni kilka. zapowiedział, ale nie mam żadnego potwierdzenia, że przyjedzie, bo kto kupuje bilet w ostatniej chwili, przed kolejnym długim polskim łikendem??
I tak wciąż czekanie, wciąż marudzenie i wciąż dziwne uczucie nierealności tego wszystkiego..
Bo tak naprawdę, to wcale się nie dzieje, prawda?
update update'a (żeby już nie pisać kolejnej marudzącej notki, bo jutro może się już odmieni!)
;-)
jakaś zła passa trwa chyba.
"ważna osoba" jednak nie przyjedzie, diabli wiedzą dlaczego. Nie widzę konkretnego powodu Jego decyzji, dlatego jestem zła i rozżalona a nie wiem czego jest więcej, złości czy żalu. Najgorsze jest to że skoro nie teraz, to pewnie nie w najbliższej przyszłości. A jak "dobrze' pójdzie, to może już nigdy.
na fotoblogu zostałam oskarżona o oszustwo, fotoszopowanie i Bóg wi co.
Pewnie w innym czasie bym to obśmiała i potraktowała na wesoło, ale dziś? kolejny kolec. Przykro mi sie zrobiło, jak diabli.
w dodatku pogoda paskudna, gorąco, duszno, jak przed burzą.
Niedobry czas i tyle.
Ja chcę przenieść się do innej rzeczywistości.., a przynajmniej zmienić to złudzenie na inne. Stardust, masz jakąś receptę?

angielskie momenty ;-)

2011-06-21T14:24:00.000+02:00

Umówiłam się z koleżankami w herbaciarni. Malutka herbaciarnia w pobliżu kościoła mariackiego. Kilka stolików we wnętrzu wypełnionym puszkami z herbata, przyborami do herbacianego życia, kolorowymi opakowaniami, a przede wszystkim zapachami owoców i cudownych dobrych herbat.
herbaciarnia na Placu Mariackim, mieści się w średniowiecznej kamienicy, jest tam też sklep. Można więc albo kupić albo napić się herbatki a jest ich tam ponoć ponad 160 ! rodzajów herbat. Oprócz herbat można także zaopatrzyć się w dodatki herbaciane: cukier kandyzowany i trzcinowy, angielskie konfitury, kandyzowane owoce w czekoladzie oraz asortyment do parzenia herbaty: porcelanowe czajniki, filiżanki i kubki, zaparzacze, filtry papierowe i bawełniane oraz puszki do przechowywania herbaty. Ale maja tam też kawę zwykłą a także bardzo dobrą mrożoną.
Ja zamówiłam dzisiaj czerwoną Pu-erh Lemon Garden, z dodatkiem skórki cytrynek i kwiatów słonecznika. Koleżanka jedna którąś z zielonych, koleżanka druga owocowa. Spędziłyśmy miło czas przy pogawędce i degustacji.
a tutaj link do herbaciarni.
Co mnie zachwyciło? filtry do herbaty. Podłużne wąskie torebeczki, do których można wsypać liście i owoce zaparzyć i nie męczyć się potem z wyrzucaniem i wyskrobywaniem mokrych resztek z sitek zaparzacza:-)).
Tak więc mam takie pudełeczko w nim 100 sztuk delikatnych filtrów, na miesiąc mi wystarczy:)

dzisiaj

2011-06-18T10:29:00.002+02:00

Wycieczka do Zoo? fajnie by było!
Udało się. Nie padał deszcz, nie grzało słońce. Mimo że było duszno, razem z Misiakiem dzielnie wspięliśmy się na wzgórze i weszliśmy do Zoo.
Dzisiaj zafascynowały mnie: czarny jaguar; cudowne zwierzę, różnego rodzaju jeleniowate i niektóre małpki.
Misiaka fascynował głównie traktor. No i może wielbłąd oraz nie wiedzieć czemu flamingi, choć uparcie twierdził, że to kaczki. I robiły "ga,ga" chrapliwymi głosami..
Było trochę młodych w Zoo, po obu stronach krat. Młode jaguary, młode jelonki, młode biegające po alejkach z tatusiami i mamusiami. Większość tych młodych chciała zwiedzić głównie plac zabaw ;-))
Ach te kraty! tak przeszkadzają w robieniu zdjęć! A jak jest szkło, to znowu odbicia i bliki i ogólnie brak przejrzystości. Co się udalo zrobić to zrobiłam. Ale wiele tego nie jest i pewnie pójdzie na picassę.
zapraszam też na "migawki" dałam tam zdjęcie, które mnie urzekło.

Wieczorem

2011-06-17T19:24:00.000+02:00

Przyjemnie posiedzieć na balkonie w taki wieczór..prawda?

takie tam..

2011-06-16T16:17:00.001+02:00

Tutaj, moje miejsce..

Gorąco się zrobiło. w domu coraz cieplej, mimo zamkniętych drzwi na balkon. W parku cicho, bezludnie i upalnie. Przemykam się zacienionymi alejkami, czekam na chmurki na niebie..
Mam swoje miejsce gdzie lubię sobie usiąść i podumać. W tym miejscu rosną modrzewie i hasają wiewiórki..
*
A wczoraj, wczoraj było rozrywkowo, bo montowali nam nowe domofony. Takie z klawiaturą, wiecie i z kodami do mieszkań. A żeby było jeszcze łatwiej, to można było sobie kupić klucz elektroniczny i szybko i łatwo wejść do odblokowanych drzwi. I po te klucze ustawiła się kolejka lokatorów, a potem jedni drugim tłumaczyli co trzeba i gdzie wcisnąć albo przyłożyć coś do czegoś.
*
Czekałam na wieczór, szykowałam się do zaćmienia księżyca..chmurki łaziły po niebie, jerzyki śmigały całymi stadami, a księżyca jak nie ma tak nie ma..
I nie było. Niebo zrobiło się zachmurzone, jerzyki poszły spać..
Dobrze po północy pokazał się pan księżyc, ale ledwie, ledwie już nadgryziony..nie było co focić, więc olałam go poszłam spać. Ogryzek jeden..świecił mi złośliwie znowu do pokoju..
*
Czas mija..znowu od lekarza do lekarza, od terminu do terminu..Dzisiaj położyli mnie pod taka machiną, coś tam, coś tam i narysowali rożne kreski pisakami czerwone i czarne.. mają to być wskaźniki dla jeszcze mądrzejszej maszyny, dla tomografu. Teraz tylko główkuję, jak nie zmyć tych obrazków do poniedziałku?

wtorkowy wieczór

2011-06-14T20:16:00.003+02:00

Taki piękny spokojny wieczór..wyciszenie, luz..oddycham. jest mi lekko.W reszcie czuję się normalnie. Bez strachu. To dziwne prawda? Przede mną dwa miesiące ciągłych wizyt na klinice, a ja już czuje się inaczej. Może dlatego, że mam już konkretne terminy? Może dlatego że bogowie Białego olimpu okazali się bardzo ludzkimi istotami? Wyczekałam się bardzo przed rejestracją, wyczekałam przed wizytą u lekarki, ale potem było już szybko, ciepło, konkretnie. Będzie dobrze, zaczynam w to wierzyć.
Chłonę zapachy, chłonę światło, zieleń..
Spokojny wieczór..
Chłopak z dziewczyną rozpięli line miedzy dwoma pniami i zaczęli ćwiczyć chodzenie na linie. Widzisz Pi? akurat wtedy rozmawiałyśmy komórkowo, ja siedząca na ławeczce, ty spacerująca po ścieżce:-))

co ma być to będzie..

2011-06-13T16:46:00.002+02:00

Jutro kolejny etap i kolejne podejście do Białego Olimpu. Kolejni lekarze, kolejne miejsce..kolejne diagnozy, decyzje..
Czy ja sie denerwuję?
ależ skądże..czyż zwykły śmiertelnik sie denerwuje, czekając na audiencje u Białych Bogów?

sobota

2011-06-11T16:36:00.002+02:00

Dzisiejszy dzień sponsorują zapachy: kwitnącego jaśminu, intensywny zapach drobnych kwiatuszków ligustru i delikatna woń lipy.
Czy aby lipa nie powinna kwitnąć w lipcu?
A poza tym muszę kupić telefon stacjonarny, bezprzewodowy. Tylko jaki? żeby wytrzymał kilka lat..

dziś i wczoraj

2011-06-09T11:23:00.004+02:00

Wczorajszy wieczór..
słońce trochę pościło, chowało się za chmurami i pozwoliło wyjść.
Gdzie by tu pójść w ten piękny i wolny wieczór? (tak, mam teraz mnóstwo wolnych wieczorów). Już wiem..na lotnisko.
Dawno dawno temu, kiedy sprowadziliśmy się w te okolice z starego Podgórza 9do którego tęsknię do dzisiaj), na lotnisku stacjonowała jednostka Czerwonych Beretów.
Samo lotnisko było rajem i cudownym placem zabaw dla licznych grup dzieciaków z całego osiedla. Bo czego tu nie było.. były ruiny, a ruiny jak wiadomo same w sobie są placem zabaw. Były tajemnicze na pół zasypane bunkry, gdzie zwinny i szczupły dzieciak bez problemu się wcisnął. I było mnóstwo pozostałości typu niewybuchy i niewypały od bomb lotniczych po mosiężne łuski z współczesnej broni. Pociski młodzież osiedlowa skrzętnie wygrzebywała z ziemi i próbowała rozbrajać. czasem w ogniskach. Owszem było kilka ofiar śmiertelnych.
Mnie interesowały piękne mosiężne łuski. Przy odpowiednim ułożeniu ust można na nich było gwizdać. Mój pies reagował tylko na takie gwizdanie..
Minęły lata. Lotnisko wysprzątano, Czerwone Berety gdzieś się przeprowadziły. Na starych i coraz bardziej popękanych pasach startowych ludzie uczyli się prowadzić samochody, a młodzież ćwiczyła jazdę na rowerach i motocyklach. Przy pasach startowych, między kopcami gruzów porośniętych zielenią, powstały działki.
Działek już dawno nie ma, teren wyrównany i ogrodzony zajęły samoloty Muzeum Lotnictwa. Po pasach startowych, włączonych w obszar parku Lotników, jeżdżą rowery, deskorolki, dziecinne wózki i niestety motocykle i samochody. Dzieciak na malutkich rowerkach dzielnie pedałują w tumanach kurzu wzniecanych przez samochody beztrosko jeżdżące wśród spacerujących mamuś z dzieciakami. Sam park jest coraz mniejszy, bo zjadany coraz bardziej przez Muzeum. Ja rozumiem że to jest jego teren, ale po co było robić ogólnie dostępny park, skoro teraz jest stopniowo wchłaniany do muzeum? Wał usypany z ziemi odgradza teren parku od dawnej płyty lotniska. Wystarczy przejść na druga stronę i iść ścieżką przez dziką łąkę porośniętą młodymi drzewkami i słuchać śpiewu skowronków ... moment daleko za miastem...
***
Na zakończenie wycieczkę w krainę wspomnień, zrobiłam sobie sesję fotograficzną; malowniczych ruin dawnych, tajemniczych, lotniskowych ustrojstw.
Daję link do albumu na fejsbuku, z wszystkim fotkami. Radujcie się kochani!
A o lotnisku piszą tutaj i pokazują zdjęcia, szkoda że bez podpisów;
oraz tutaj

Ps. no i dalej nie wiem jak się to robi żeby było:czytaj dalej.. :-((

zmiany

2011-06-08T10:10:00.001+02:00

Speed...
Zmieniam się.
Powoli, ale zmieniam się.
Rozkoszuje się chwilami. Nie nudzę się. Lubie siedzieć wieczorem na balkonie, o zmierzchu, słuchać śpiewu ptaków, patrzyć w górę i podziwiać ewolucje kadry jerzyków na tle nieba. Lubie iść na spacer do parku i powoli łazić alejkami, szukać kadrów fotograficznych, przysiąść na ławce i pogapić się na ludzi, na drzewa, na plamy słońca na trawie..
Nie spieszyć się, smakować każda chwilę. Czas jest cenny, teraz to doceniam..
Choroba uzmysłowiła mi pewne rzeczy. Choroba brutalnie powiedziała, że nie jestem cenną jednostką, chronioną i bezpieczną. Choroba mi powiedziała, ze to nieprawda że wszystko złe spotyka innych ludzi, uzmysłowiła mi moją nieuniknioną śmiertelność.
Więc zmieniam się. Zdaje sobie sprawę że pewne rzeczy są już za mną, a całkiem inne przede mną. Zmiana stylu życia. Dostosowanie go do obecnych warunków. Ciężko? pewnie że tak. Będę tęsknić za niektórymi ludźmi i za wszystkim co z nimi związane. Ale nie czuję się już jednym z nich. Czuję na sobie, w sobie piętno. Muszę się nauczyć z tym żyć. Boli? boli. Czuje wciąż strach. Nieduże ataczki paniki tłamszone proszkami i herbatkami, telefonami od przyjaciół. Coraz rzadsze. Na szczęście. W wyposażeniu plecaka, na stałe uspokajające proszki. Norma.
Doceniam chwile. Lody z koleżankami z pracy.
Książkę czytaną niespiesznie. Dobrą herbatę.
Momenty.
Nie planuję przyszłości. Po co? Życie planuje ją za mnie, poza mną.
Odsuwam się od ludzi. Nie chcę wprawiac ich w zaklopotanie. Nie potrafię się dzielić smutkami.

niedziela

2011-06-05T09:48:00.005+02:00

Niedzielny poranek.. udaję sie do kuchni i mam tylko kawę na myśli..i nagle bum! nie mam prądu w kuchni. Coś sie popsowało i nic nie działa. I nie ma już niczego..
jasna cholera..
Lodówka już przełączona i kabel malowniczo oplata mi przedpokój. Czajnik elektryczny przeniesiony do pokoju. Niestety termy elektrycznej nie przeniosę. Dobrze, że kuchenka tradycyjnie gazowa.
Szlag, szlag, szlag!

nic takiego

2011-06-04T09:22:00.003+02:00

Wczoraj duszny upał..wybrałam się na wycieczkę do bankomatu, czas już był najwyższy. Euronet osiedlowy wziął sie i popsuł, więc najbliższy oddział banku to około 2 km na piechotkę. I poszłam.
Droga w jedna stronę bez problemu, więc hyc, hyc do pobliskiego supermarketu po ulubiony serek (twaróg wędzony, pyszota!). Zachciało mi sie kawy mrożonej z McDonalda, ale kolejka tam była znaczna, więc zrezygnowałam. Stoje grzecznie i czekam na zielone światło. Spojrzałam na niebo po mojej lewej, a tam.. czarno i granatowo i czasem sie coś srebrzy.. Nie szkodzi pomyślałam optymistycznie. Wiatru nie ma, efektów dźwiękowych nie słychać, wie daleko, przeskocze te 2 km zanim przyjdzie. Na wszelki wypadek Pani Burzy rzuciłam kilka komplementów i poszłam. Pierwsze krople spadły po ok 500 m. Całkiem spore krople. Wiatru brak, krople ciepłe, ide dalej. Po kolejnych 200 m całkiem sporo kropel, zaczęło wiać. Wyjęłam pelerynkę, co kiedyś włożona do plecaka, cudem uchowała się. Walcząc z oporną materią i wiatrem założyłam niebieskie cudo na siebie i poszłam dalej. Kapturek bez przerwy spadał i deszcz zalewał mi twarz, ściekał z włosów i po raz któryś w życiu, pomyślałam o przydatności wycieraczek na okularach, takich jak mają samochody :-))
Ale powiem że było fajnie:-) fajnie było iść w mokrych sandałach, fajny był ten deszcz, fajnie mi było w tych szeleszczących niebieskościach i tylko żałowałam, że nikt mi zdjęcia nie zrobi!
A powietrze pachniało mokra trawą i mokrym kurzem..taki typowo miejski zapach deszczowy. Ten sympatyczny wstęp do burzy, skończył się kiedy weszłam do mojego bloku. I już całkiem na poważnie, rozlała sie i rozgrzmociła za ok 20 min. Podziwiałam ją stojąc na balkonie.

w parku

2011-06-02T18:36:00.003+02:00

Parkowa scenka.
Dwie miłe panie poinformowały rudzielca, że już nic do jedzenia nie mają. Rudzielec poszedł szukać gdzie indziej (czyli do kogoś innego), a ja poszłam podglądać czarne wiewiórki. A zdjęcie na migawkach:-)
mam plany: w poniedziałek fryzjer, we wtorek ruszam w miasto! (czyli umawiam sie z kumpelkami na lody, w samym środku Krakowa!)
ps.
dziwne te numerki blogerowe. Nie do końca ogarniam ideę tych jedynek. Ale klikam gdzie się da:-))

***

2011-05-31T08:51:00.004+02:00

Dni powolne. Jest pogoda, słońce, wiatr, chodzę do parku, oddycham parkiem, słucham śpiewu ptaków.
Dni deszczowe to książki, rzadko jakieś filmy.
Dzień za dniem..zlewają się w jeden leniwy dzień.
Pomijając dni kontrolnych odwiedzin w klinice, to trauma, strach, potem znowu koszmary..
Myślałam, że się od tego uwolnię, czemu to wciąż wypływa w moich snach, czemu straszy mnie wieczorami? wspomnienia, niechciane..
update
Wiedziałam, czułam, że moja intuicja się nie myli, że przez te koszmary chce mi coś powiedzieć.. to by było za proste.
Dzisiaj pan dr powiedział, że konieczna jest dalsza terapia. Radioterapia; naświetlanie.
coraz częściej patrzę w chmury.